Auteur: Jelle

Vandaag is rood

(24/01/08) Dag 9 in Indonesië (1)

Street kiosk in Solo

Laatste dag op Java. De zon straalt weer bij het ontwaken, de vogels fluiten in de bomen en de mobiletten dreunen door de straten. Wij bollen weer naar het centrum van Solo. Langs een van de drukkere plaatsen (al vind ik hier de meeste plaatsen druk) opende Vredeseilanden daar met de partnerorganisatie LSKBB en de lokale overheid een kiosk.

De brave burger kan daar producten kopen van landbouw uit de streek. Dat deed bijvoorbeeld deze mevrouw met de felste lippenstift van de oostelijke hemisfeer.

Street kiosk in Solo

Ook hier duikt trouwens de rijst van onze vrienden uit Boyolali op. Verder zitten er producten in het aanbod uit een soort sociale tewerkstelling. LSKBB heeft in Solo nog een programma lopen om stedelijke armoede te bestrijden via werkplaatsen waar mensen een opleiding krijgen.

Street kiosk in Solo

Maar in de eerste plaats is deze plaats een informatiepunt om consumenten te informeren. Waarom duurzame landbouwtechnieken met zo min mogelijk chemicaliën mede een oplossing zijn voor de milieuproblemen waarmee ze ook op Java te kampen hebben en waar die producten te verkrijgen zijn.

Er was een tijd dat we dat volksverheffing noemden, dus laten we dat belegen begrip nog maar eens uit de kast halen.

Rommel

Kranten zijn interessant.

Dikwijls niet zozeer omwille van hetgeen ze schrijven, maar gewoon om wat te zijn. Ze brengen het nieuws van gisteren en maken daarmee het nieuws van morgen. Echt intrigerend wordt het wanneer ze vandaag moeten schrijven dat wat ze gisteren op de voorpagina schreven, niet klopte.

Maar dat geeft dus allemaal niet. Want vandaag schrijven ze dat ze er zich ten volle van bewust zijn dat wat ze de voorbije maanden schreven nog geen halve waarheid was. Daarom schrijven ze dan een boek, enkele maanden na de feiten. Dat laat toe om afstand te nemen. Om een en ander nog eens te checken en dubbel te checken.

Het verschijnen van dat boek is gisteren dan voorpaginanieuws. Toch het gedeelte dat nog niet in de krant had gestaan. In casu ging het over Johan Vande Lanotte die naar Phare De Aguirre had gebeld om op zijn lijst te staan.

Tot daar klopte het. Alles wat verder in het boek en in het voorpagina-artikel stond over de inhoud van het gesprek, blijkt nu pseudoliteraire duimzuigerij. Maar die duimzuigerij werd wel “uit verschillende hoeken bevestigd”. Alleen jammer dat De Aguirre dat niet wil inzien en vandaag een antwoord schrijft dat weinig flaterend is voor de journalistieke praktijk van de handelende journalisten.

Ik blijf onverdroten kranten lezen. Want wat kranten zeggen, is meestal waar. Dat zeg ik niet, dat zegt Andrew Keen, auteur van een cultuurpessimistisch pamflet over Web 2.0 en burgerjournalistiek, in de weekendbijlage van dezelfde krant. Hij geeft meteen ook een oplossing voor gevallen waarbij de krant niet zegt wat de waarheid is:

Wat kranten zeggen, is meestal waar en als het niet zo is, worden ze voor hun verantwoordelijkheid geplaatst. Journalisten kunnen hun job verliezen als ze fouten publiceren. Blogs zijn meestal rommel en ze mogen schrijven wat ze willen zonder zich te verantwoorden.

Tot zover dus mijn onverantwoordelijke rommel.

Fitna, de christeneditie

Hoe zou een scenario voor de Christelijke editie van Fitna eruit zien? Vrij Nederland pende een scenario neer voor Het zwaard van Jezus. Nu nog de verfilming.

Deuteronomium 13:6-10: ‘Wanneer uw broeder, de zoon van uw moeder, of uw zoon, uw dochter, uw eigen vrouw of uw boezemvriend u in het geheim wil verleiden en zegt: laten wij andere goden gaan dienen, dan zult gij hem niet ter wille zijn, noch naar hem luisteren; gij zult hem niet ontzien, noch hem sparen en zijn schuld bedekken, maar hem zeker doden; het eerst zal uw hand zich tegen hem keren om hem ter dood te brengen en daarna de hand van het gehele volk. Gij zult hem stenigen, zodat hij sterft, omdat hij getracht heeft u af te trekken van den HERE, uw God.’

Da’s gesproken.

Tentoon


(Foto: R.B. uit L.)

Aan het kasteel Arenberg in Heverlee is er een foto van mij opgetrokken in het kader van de openluchttentoonstelling FotoVeto. De beelden zijn op een formaat afgedrukt dat men vandaag nog enkel op het Tienamenplein gebruikt, maar een beetje onbescheidenheid is zo nu en dan gewettigd. Bloemen aan het organiserend comité voor de puike uitwerking.

Doe dus zoals zovele onhandelbare volksmassa’s u reeds voordeden, en ga op pad om u visueel te laven aan deze prettige openluchttententoonstelling. Een ideale trip ook om uw favoriete viervoeter mee uit te nemen. Hij of zij mag zich daarbij ongestoord urinaal vergrijpen aan de werken, niemand die het zal kwalijk nemen.

Ik voel het: deze tentoonstelling wordt voor Leuven wat Katarakt is voor Haspengouw.