Jaren van ingetogen zelfevaluatie leidden mij tot het onontkoombare besluit: ik ben in weze veel te eerlijk. In de lagere school vonden meisjes en beginnende juffen dat bij momenten nog ontwapenend. Daarna veelal kwetsend. Vervolgens leer je naast de kleine ook de grote leugen eren. Dan ben je volwassen. Continue reading
Ik ben de ideale man. Ik zeg dat niet zomaar. Welnee, de bewijslast is ronduit overweldigend. Proper op m’n eigen, een bovengemiddelde fysieke conditie, op de hoogte van wat er reilt en zeilt van de parochie tot de VN én behorende tot de bezittende klasse middels een niet onaardig stukje vastgoed. Ik heb bovendien niet meer aansporing nodig dan anderhalf glas cava om onaangekondigd een buffettafel te vullen met mijn gevoelens. Continue reading
De borden hadden die cruciale avond in november 2006 de afstand tussen keuken en living probleemloos weten te overbruggen. Zij stiette al doende klanken uit die in een vormeloos compromis van onmachtig huilen en brullen samen met de borden van de muren kletterden.
Hij had zich niet van de wijs laten brengen en zijn toen nog inwonende echtgenote van antwoord gediend door een halfvol flesje discounterpils in haar richting te lanceren. Roepen deed hij niet. Deed hij nooit. 28 jaar onderging hij haar dirgistisch geratel als een versufte patiënt op de tandartsstoel. Continue reading
“In elk gezin is er wel iets”, onderwees de moeder haar zoon met Noord-Nederlandse tongval. “In sommige gezinnen scheiden de ouders. Of gaat er iemand dood. In andere gezinnen is er iemand verslaafd aan drugs.”
Het gezicht van het kind versprong van de stand kinderlijke nieuwsgierigheid naar de emotionele preset ik wil huilen, maar hou mij in. “En,” vervolgde moeder, “nou zijn er ook gezinnen met een gehandicapt kind.” Continue reading