Auteur: Jelle

Morgen is vandaag reeds gisteren

Gisteren: Dave Matthews gezien in de AB, op virtuoze wijze geassisteerd door Tim Reynolds. Akoestisch en bijzonder sterk. Een geslaagde uitstap dus, afgezien van enkele brallende Amerikanen die dachten een toegevoegde waarde te cre?ren door tussen en tijdens de nummers dronkenmansgebral uit te spuwen vanop de zijbalkons. Lang leve de beschaving.

Vandaag: Voor de eerste Windows Vista in actie gezien en helaas niet onder de indruk. Ik kijk er ook hoegenaamd niet naar uit om zelf over te moeten schakelen. Dat ding geeft nu dus om de drie klikken een ?veiligheidswaarschuwing?. Zelfs de netwerkconnectie verbreken wordt vooraf gegaan door een boodschap die doet vermoeden dat de computermatige Apocalyps nabij is. Ik voorspel taferelen van massahysterie op de werkvloer en daarbuiten als gevolg van de ingebruikname van deze zachte waar. Die dekselse vooruitgang toch…

Ons madam

Aan alle vrouwtjes een welgemeende pro-ficiat op deze weetikhoeveelste vrouwendag. Gelukkig zijn er kranten die er ons herinneren aan dat de vrouw als levensvorm niet overal geapprecieerd wordt: ze worden begluurd in taxi’s, worden ongehinderd vermoord, zitten achter de tralies zonder aanklacht en ze zijn massaal het slachtoffer van fysiek geweld.

Nu lijkt mij dat nogal een selectieve lezing van de werkelijkheid. Hoeveel mannen zijn er immers niet het slachtoffer van fysiek geweld? Hoeveel mannen zitten er achter de tralies zonder aanklacht? En hoeveel mannen worden er niet ongehinderd vermoord? Aha!

Het verschil is natuurlijk dat mannen dat aan elkaar lappen, dus mag het. En het straffe is: die mannen treiteren en vermoorden elkaar al dag in dag uit op wereldschaal en vinden d?n nog tijd om ook nog eens zoveel miserie aan vrouwen te bezorgen. Dat doet mij besluiten dat wij bijzonder altru?stische wezens zijn die geen onderscheid maken. Waarlijk het toppunt van anti-seksisme.

Alle gekheid op een friscostokje. Vrouwendag doet ons natuurlijk allemaal terugdenken aan de magistrale In de Gloria-sketch, zoals die hier op even magistrale wijze verkacht wordt.

We Feed The World

Conceptfoto "We Feed The World"

Een conceptfoto voor het onvolprezen Leuvense studentenblad Veto voor bij een artikel over de avant-premi?re van We Feed The World. Daar bent u allen op uitgenodigd, komende donderdag.

En ja, dat is mijn bakkens op die foto! Alleen spijtig dat mijn omvangrijke onderlip een millimeter over de wereldbol hangt, wat het effect een beetje teniet doet. Maar u heeft geen idee welke oncomfortabele posities ik heb moeten aannemen om deze foto te realiseren met mezelf en een statief als bevallige assistente.

Het verwijderen van stoffelijk overschot, of Sensor Cleaning

Sensor dustHet is van dat: een bijhoorlijke vlek op de beeldsensor van mijn Canon 350d laat zich niet onopgemerkt. Die dingen gebeuren met spiegelreflexcamera’s, maar we zien het natuurlijk liever niet gebeuren. Het verbaast me ook dat ik zo snel prijs heb, omdat ik maar twee lenzen heb en bijgevolg minimaal van lens wissel.

Op zoek naar oplossingen, biedt de winkel van Nederlandse origine Foto Konijnenberg enkele opties aan. Ten eerste bieden ze het Green Clean systeem aan. Dat werkt met een soort ministofzuiger en – in tweede instantie – met speciale doekjes om de sensor proper te “wipen”. Ervaringen op Internet lopen uiteen van razend enthousiast tot “dikken bocht”. De prijs valt alleszins goed mee.

De tweede methode gebruikt speciale eclipsevloeistof in combinatie met sensor swabs. Blijkbaar gebruiken de meesten dit, en als het zo eenvoudig is als hier te zien is, dan zie ik het nog wel zitten. Goedkoop is het wel niet: 50 euro voor een paar doekjes en dan nog 10 euro voor de vloeistof.

Dan is er ook nog een “Visible Dust“-methode. Wat ik er van snap is dat een statisch geladen borsteltje de hoofdrol zou spelen en de stofdeeltjes dankzij de wetten van de elektrostatica zou aantrekken. Het ziet er alleszins bijzonder jolig uit.

Iemand ervaring met deze of andere methodes?