Auteur: Jelle

Wie had dat gedacht

In een dood moment heb ik mij vandaag de laatste beta van Firefox 3 laten aanpraten. Nooit durven denken dat ik nog enthousiast zou kunnen worden van een browser. Waarachtig, een verrukkelijk staaltje software.

Op het eerste zicht lijkt het alsof men een nieuw krachtmonster op het bureau heeft staan. Firefox 3 springt stukken zuiniger om met geheugen, wat een inmens verschil uitmaakt voor wie zijn gevoel voor chaos pleegt door te trekken naar zijn browser en minstens 15 vensters open heeft staan.

Ook complexere AJAX-pagina’s zoals die van Google Reader, Gmail of Google maps werken zoveel vlotter. En dan heb ik het nog niet over die smooth zoom-functie voor de medemens die niet meer kan beschikken over een paar ongeschonden oogbollen, waaronder ikzelf. Alleen spijtig dat de Google Sync extensie nog geen upgrade heeft gekregen, wat inmiddels leidt tot wereldwijde protesten.

Maar ik maak mij geen illusies. Ook tegen 2020 zal waarschijnlijk nog altijd 60% van de gebruikers Internet Explorer 6 consumeren (een browser van, wat is het, zes jaar oud?). Eigenlijk zouden daar lijfstraffen op moeten staan. Webontwikkelaar die zich teut moeten zoeken om websites presentabel te maken onder dat gedrocht, dat moet toch meerdere kosten aan werkuren?

Toerist

(24/01/08) Dag 9 in Indonesië (3)

Pura Mangkunegaran

Tijd voor… toerisme! Na het middageten zaten we nog met een paar lege uurtjes tot onze volgende stop. Terwijl de moslims van het gezelschap hun vrijdagplicht vervullen, breng ik met twee andere geïnteresseerden een bezoekje aan het Pura Mangkunegaran. Een paleis van de voormalige Koninklijke familie, dat naar hun normen “klein en intiem” was. Al zou ik het optrekje nu ook weer niet als claustrofobisch omschrijven.

Voor de uitgebreide toeristische informatie, verwijs ik graag naar andere bronnen (daarvoor is de hyperlink op een regenachtige namiddag uitgevonden). Feit is dat de prins rond 1757 zin had in een paleis. En omdat hij in Europa had gestudeerd, wilde hij wel enkele continentale toetsen in zijn nieuwe stulp.

Pura Mangkunegaran

Zo komt dat veel in dit paleis vertrouwd overkomt. De glasramen komen zelfs uit België, heb ik mij laten wijs maken. Wie echte lokale traditie wil spotten, moet zich buiten de plechtstatigheid van Mangkunegaran begeven.

Pura Mangkunegaran

Het paleis is ommuurd door een gordel van huizen (het personeel moest wellicht ook ergens slapen). In een van die ruimtes oefende een ensemble dat traditionele muziek bracht. Fascinerend om zien, maar na tien minuten begint het gedjingel djangel voor een ongeoefend oor toch zwaar te wegen.

Pura Mangkunegaran

Al bij al een fijne plek om geweest te zijn. In de marge van ons bezoek, werden we nog aangeklampt door een contingent tienermeisjes die om ondoorgrondelijke redenen met me op de foto wilden met. De Jean-Marie Pfaff in mij stemde toe. Daarmee slingeren er nu ergens in dat werelddeel vijf foto’s rond van mijzelf in combinatie met een enkele minderjarige meisjes. Als daar maar geen boeken over geschreven worden.

Ogen

Als Steve McCurry hier de cover van National Geographic Magazine mee haalde en er waarschijnlijk nog een paar awards aan overhield, dan zie ik niet in waarom ik dat succes niet kan overdoen. Bij deze:

Finn

Pakkend, toch? Hoe die ogen de levenspijn uitschreeuwen en het verhaal vertellen van een bestaan gedrenkt in tegenslag en uitzichtloze ellende. De jury zal pretty impressed zijn, zo staat nu wel vast.

Terrasmijmeringen

Twee Orvallekes, een verwarmd terras en een dozijn straffe verhalen. Ziedaar de ingrediënten om goedgezind een werkdag af te sluiten en een nieuwe welgeluimd aan te vatten. Zo geschiedde eergisteren ter hoogte van de Commerce te Leuven in het roerend gezelschap van heer Horskaer.

Normaliter moeten wij onze verhalen verzuipen in een saus van overdrijvingen en gewichtigdoenerij, maar sinds mijn alte kameraad zich ten tijdelijke titel in het informatieambtenarenbestaan stortte, gaat dat plaatje niet meer op. Enige matiging is zelfs geboden om geen bitterzoete tranen van tragikomiek te huilen bij zoveel vervreemding op de werkvloer.

De confidentialiteit van het gesprek gebiedt mij niet alles zomaar in de publieke sfeer te storten, dat doet hij zelf elders. Vanuit beleidsperspectief kan ik enkel besluiten dat dit een van de gruwelijkste activeringsmaatregelen van de VDAB tot nog toe moet zijn.