Plakkers

Ik heb kosten gedaan. Weeral. Dit keer aan schoenen. Een noodzakelijk kwaad dus, zij het dat dit attribuut deel is van mijn zorgvuldig uitgekiende imago.

Als gehard doorsneeconsument totterde ik dus naar het lokale shoppingparadijs van Overijse, dat geconcipieerd is rond de drievuldigheid Gamma-C&A-Brantano. Een Tom & Co even buiten beschouwing gelaten. Deze steenwegketen vervult dan ook geen enkele van onze regelmatige behoeften. Onze kat gebruikt wel de humuslagen van moeder natuur als organische schijtbak.

Op de parking van deze heilplaats wemelt het van de al dan niet alleenstaande moeders die per grote gezinswagen gevuld met kind en een pluche derivaat uit een of andere kinderreeks, de parking uitpluizen naar een vrijstaande plaats.

Ik kan ze geen ongelijk geven. Zo’n Brantano op rij-afstand van mijn dorpel, dat is een vaststaand gemak. Een relatief ruime keuze en geen opdringerige winkelbediendes die mij komen adviseren wat ze een dozijn klanten voor mij ook al met evenveel stelligheid hadden aangeraden.

In de rekken viel mijn oog op de diverse herenschoenen uitgerust met velcro-sluiting. Plakkers, in de kindermond. Wonder dat deze sluiting terug opgang maakt in het volwassenensegment van de schoenenmarkt. Me dunkt dan ook dat plakkers veruit superieur zijn ten opzichte van veters, die mij als kleuter nog ontelbare momenten van bittere radeloosheid opleverden als er voor de zoveelste keer een onverklaarbare opeenvolging van platte knopen in kwam te liggen.

Maar kom, ga uw gang, vind het gerust belachelijk dat ik nu ook weer voor de plakkers ging. Mijn imago is in deze geheel ondergeschikt aan het gebruiksgemak.

Ze zien er anders wel deftig uit, de schoenen (althans naar mijn proletariaatsnormen). Maar dat mag ook wel. Nu ik al meer dan een jaar tot de werkende klasse van dit land behoor, is het zonder meer legitiem om de eerste stappen richting benepen burgerlijkheid te zetten. Dat begint met iets glimmender schoenen om gaandeweg over te vloeien naar een nog glimmender SUV met lederen zetels.

En een onveiligheidsgevoel, niet te vergeten.

2 gedachten over “Plakkers”

  1. plakkers 🙂
    ik herinner mij zelfs nog dat het op een bepaald moment hip was onder de schoolvriendjes om de velcroplakkers te kruisen. met gekruiste plakkers, dat was hoe wij, kleuters zonder middelen, ons onderscheidden van het gepeupel 🙂

  2. Of de plakkers van iemand anders zijn schoen vastmaken aan de uwe en vice versa… en zo dan voortbewegen. Jaja, men moest creatief zijn om die lange dagen door te komen 🙂

Geef een reactie