Om de partij van controversiële artiesten op de Druivenfeesten goed te beginnen, ziehier: Laura Lynn.
Een minidisc en een draadloze micro volstonden ook nu om een paar honderd armen in ruitenwisserslag de hoogte in te sturen. Uiteraard ben ik fan.
Auteur: Jelle
Ja, ik heb klachten
“Geen probleem”
Dat was ongeveer mijn antwoord toen een onbekende man zich vorige week aan mij presenteerde op de bus.
Volgens de regels van de kunst is dit een spannende intro. U weet immers niet welke vraag mij gesteld werd, maar kunt gezien het vage antwoord fatsoensgrensoverschrijdend aan het fabuleren slaan.
Maar het medium laat niet toe om gedurende enkele hoofdstukken een spanningsboog op te bouwen, zodus doe ik vanaf hier geen moeite meer.
De vraagsteller identificeerde zich als een enquêteur van De Lijn en zijn vraag luidde of ik even tijd had om enkele vragen in te vullen met betrekking tot mijn tevredenheid van het bustraject. Geen probleem dus, want ik was niet van plan om de eerste vijftien kilometer het busstel te verlaten.
Gedwee beantwoordde ik vragen als “heeft de bus vaak vertraging”, “is de chauffeur vriendelijk” en “is de bus net”.
Nu ben ik van inborst een tevreden klant. Met welk ander vervoersmiddel geraakt men anders zo vlot naar het werk voor 160 euro per jaar? Juist, het lappen van mijn schoenen of het rubberslijt van mijn fietswielen zou mijn portemonnee meer bezwaren.
Op de bank naast mij was de sfeer helaas niet zo positief. Twee dames van het gepensioneerde type (gratisrijders, het mag gezegd) besloten niet in te gaan op de vraag van meneer de enquêteur. “Het maakt toch niks uit, er wordt toch niks mee gedaan.” De soepelheid waarmee ze zich van dergelijke gemeenplaatsen bedienden, verraadde dat ze die wel vaker hanteerden bij inspraakmomenten groot en klein.
Een zindelijk mens zou dan vermoeden dat de dames verdere meningen voor zich gaan houden, maar niet zo bij dit duo. Dat ging maar door. “En den bussen zijn altijd te laat. En de chauffeurs rijden altijd te snel. En ge hebt geen tijd om af te stappen want de deuren gaan te snel toe”. Und so weiter und so weiter.
Ik bekloeg mij al het antwoord dat ik pas kwam te geven op de vraag “heeft u nog andere klachten/opmerkingen die hierboven niet aan bod kwamen”. Ik kruiste in een wolk van voortgezet optimisme het vakje “nee” aan, maar achteraf wilde ik JA schreeuwen.
JA, ik heb klachten: zagende mensen die op het piekuur den bus bezetten!
Blijven her her herhalen
Eerst zei Thierry Debels het. Toen werd die bij Lijst Dedecker geadopteerd, waarna plotsklaps en geheel toevallig partijgenoot Martine De Maght kwam aandraven met dezelfde kolder. En nu dus ook (uiteraard even toevallig) de hoofdredacteur van Joods Actueel. Blijven herhalen die leugen… dan wordt hij misschien waar!
Gelukkig is mijn geloof in het toeval als gebetonneerd.
Feesten in de middeleeuwen
Het is ondertussen alweer weken geleden en het is doorgaans niks om fier op te zijn, maar ik was wel degelijk in Aarschot. Middeleeuwse feesten grepen daar plaats, wat zich in de dagelijkse praktijk concretiseert in harnasdracht en Brabantse Mijten en Zilverlingen ter vervanging van wakke drankbonnekes.
Verder alles waar ik sinds de kleuterschool moet van gedroomd hebben: massa’s zwaarden, kanonnen, pijl en bogen, enz. Bij wijze van climax kwam al dat tuig ook nog eens samen in een Grote Veldslag.
Ha nee, niet voor echt natuurlijk, maar zoals ook wij vroeger nooit echt dood gingen bij dergelijke reanactments, hield ons dat niet tegen om de tegenstander met overtuiging op vitale lichaamsdelen te treffen.
Hier de foto’s (of wat dacht u dat ik daar ging uitsteken?).
