Lieve dagboek,
Gisteren aan ontwikkelingshulp voor eigen parlementsvolk gedaan. Is het zoveel gevraagd om gewoon even te bellen bij vragen, alvorens hysterisch persberichten rond te brieven?
Vandaag afgezien van de koppijn. Niet ene koppijn, maar meerdere simultane koppijnen die mijn schedel teisteren vanuit verschillende hersenkwabben.
Weekend. Daar drinken we een Duveltje op.
De laatste Hee Tervuren: Daan.
Ook hier verschrikkelijk weinig licht, wat resulteerde in deze schrale oogst minimalistische plaatjes.
Volgende lading. Mintzkov op Hee Tervuren. De belichting was niet echt optimaal, waardoor de groep het grootste deel van de tijd in het donker stond. Toch deze tien redelijke foto’s kunnen maken (en dat op een gans optreden).
De vorige generatie ging zijn job nog verliezen door de schuld van de Italianen, de Spanjaarden, de Marokkanen en de Turken.
Wij gingen aanvankelijk onze jobs verliezen aan de Polen en bij uitbreiding aan alles wat uit Oost-Europa naar hier ging komen.
Maar die ontgoochelden toch lichtelijk. Dus heette het dat we ons werk gingen verliezen aan de Chinezen. Want man man man, die zijn met zóveel en zó goedkoop dat we met transportkosten niet moesten inzitten.
Maar niks dus. Ook de Chinezen zijn ondertussen te duur gewoorden. Geen chance. Op wie gaan we het nu steken?