U heeft mij niet nodig, maar ik u wel.

De start van de 20km

Sinds enkele jaren sta ik, wanneer het einde van de meimaand nadert, aan het raam van mijn residentie en kijk ik met getormenteerde kunstenaarsblik de Kessel-Lo’se verte in, die na 20 meter evenwel vroegtijdig wordt afgeblokt door de vier verdiepen van het volgende appartementsgebouw. Vanuit deze positie roep ik vervolgens de inwendige vraag op: hoe gaan we het dit jaar aanbrengen? Continue reading

Uw stem, alstublieft

Na jaren van afwezigheid van mijn dierbare organisatie in de Standaard Solidariteitsprijs, dacht ik bij mezelf: in plaats van een reclamebureau te laten zweten op onze weinig hapklare boodschap, doen we het zelf. Dat ging ongeveer zo.

Met een titel, wat tekstpartikels en een vage wens tot beeld, wendde ik mij tot grafisch weldoener Willem Pirquin. Tijdens een cafébezoek in het Antwerpse wisselden wij een kwartier van gedachten over de kwestie, waarna wij ons de tijd gunden om de lange agenda naast de kwesties af te werken. Zo gesteld, is ons creatief proces redelijk teleurstellend. Niettemin: enkele dagen later viel dit androgyne beeld in de mailbox. Een voltreffer, me dunkt.

Nu is het moment van de stemming aangebroken. Graag wil ik u dus als gedwee kiesvee richting stempagina hoeden. Geen vragen stellen, gewoon doen. De democratie op haar best. Eeuwig is onze dank.