Of hij er iets van geleerd heeft? Sinds het begin van de rechtzaak misbruikt hij niet langer de titel van (onderzoeks)journalist. Nu gaat hij enkel nog door het leven als “financieel expert” of “financieel auteur”. Titels die Willem Elsschot niet holler had kunnen bedenken.

Helaas blijft hij tegelijk handelen volgens het aloude credo der pseudojournalistiek: never let the truth interfere with a good story.

Zo werd Thierry Debels naar aanleiding van zijn nieuwe vrucht De rinkelende kassa van de Vlaamse popmuziek geïnterviewd door VTM – vanzelfsprekend zonder weerwoord van de genoemde personen. Aan het eind van het item zegt Debels dat hij achter Eddy Wally geen vennootschap heeft gevonden om diens vermogen te schatten. Dus besluit hij op zijn gekende samenzweerderige toontje:

Een mogelijkheid is dat daar iets niet pluis is rond Eddy Wally, maar dat is een open vraag (VTM-nieuws 24/3/20111)

Een open vraag dus, maar kijk, we gooien de lasterlijke verdachtmaking van fraude niettemin even in de groep. De man kan zich toch niet verdedigen.

(Een kleine tip trouwens, Thierry: zoek eens op EWSP (Eddy Wally Show Productions). Of vraag eens aan een van de zovele concertorganisatoren hoe de vergoeding geregeld werd.)

Bref. We kunnen enkel hopen dat journalisten in de toekomst iets meer prudentie aan de dag leggen bij het reproduceren van de ferme stellingen die Thierry Debels op het papier copuleert. De biografie die hij over koning Boudewijn bijeen kladde, werd door De Standaard alvast naar de ramsj verwezen:

“Het is een samenraapsel van wat eerder al over Boudewijn is gepubliceerd, doorspekt met anekdoten, geruchten, roddels en halve waarheden, soms van anonieme bronnen, soms uit obscure publicaties, soms van een of andere toverkol, maar meestal zonder enige bronvermelding.”

Een weinig verrassende modus operandi voor wie de wandel van dhr Debels een beetje volgt.

Voor de volledigheid, hieronder een overzicht van gans de historie.

2007-2011

25/10/2007: Vredeseilanden krijgt lucht van een boek dat zal verschijnen van de hand van Thierry Debels waarin hij een hoofdstuk wijdt aan “wanpraktijken” bij Vredeseilanden. Debels nam bij het schrijven van het boek op geen enkel moment contact met Vredeseilanden om zijn feiten te checken.

3/11/2007: De promotiecampagne voor het boek van Debels gaat van start. Vredeseilanden kon enkele dagen voordien de hand leggen op een drukkers-PDF van het boek en weerlegt de stellingen van Debels. Die zogezegde informatie is overigens niet min: van financiële fraude tot projecten die niet zouden bestaan.

“Ondertitel? Bedacht door mijn uitgever!”

Het boek komt niet toevallig uit in de week van de 11.11.11-campagne. 11.11.11 staat wel vermeld op de voorpagina van het boek (“100 euro in de collectebus van 11.11.11 levert slechts 1 euro in het Zuiden op”), maar wordt verder niet één keer in het boek genoemd. Wanneer Debels daar vragen over krijgt van journalisten, pruttelt hij dat die ondertitel bedacht is door zijn uitgever (zie oa. De Standaard van 3/11/2007).

De advocaten van de uitgever laten op hun beurt dan weer weten dat de ondertitel wel degelijk door Debels bedacht is. Borgerhoff & Lamberigts maakt deze leugen van Debels hard aan de hand van e-mails die ze inbrengen als bewijsstuk in de juridische procedure.

Liegen voor een rechtbank, dat wordt naar ‘t schijnt slechts matig geapprecieerd.

Ging er nu 0, 1, 2, 3, 10, 15 of 45 euro op 100 naar het Zuiden?

Eerst beweert Debels met grote stelligheid dat het 1 euro op 100 is die het Zuiden bereikt. In verschillende media-optredens begint zijn boodschap echter te zwalpen. Een overzicht:

• Op de cover: van elke 100 euro, 1 euro naar het zuiden (ondertitel).
• In het hoofdstuk over Vredeseilanden is het al 15 euro op 100.
• Op Radio1 op 3/11/2007 stelt hij: “Nu heb ik gehoord dat zij [Vredeseilanden] zeggen: ja goed, het is eigenlijk 45 euro van die 100. Maar zelfs 45 euro van die 100 is eigenlijk veel te laag.” Vredeseilanden had op dat ogenblik nog helemaal niets gezegd. Het betreft dus andermaal een verzinsel.
• In De Zevende Dag op 11/11/2007 klinkt het: “eigenlijk is het nul euro”
• In Het Nieuwsblad op 11/1/2008: “Over die ene euro wil ik nog discussiëren, misschien zijn het er 2 of 3”
• In een Belga-bericht op 11/1/2008: “In het geval van Vredeseilanden gaat er van elke 50 euro, 5 naar de armen”. (= 10 euro op 100)

“Stevaert gaf goedkeuring voor de publicatie van mijn boek”

11/11/2007: Tijdens een debat in De Zevende Dag wil Debels niet meer reageren op de ondertitel van zijn boek. Hij blijft beweren dat het loon van de directeur veel hoger ligt dan gepubliceerd en stelt en passant dat Vredeseilanden de journalisten omkoopt.

Op 11/11/2007 gaat Thierry Debels ook nog op TV-Limburg in debat met Bogdan Vanden Berghe van 11.11.11. Debels beweert ondermeer met grote stelligheid dat Steve Stevaert zijn boek heeft nagelezen “van A tot Z” en goedkeuring gaf voor publicatie.

Stevaert ontkent dat formeel in een telefoongesprek.

Binnen en buiten bij LDD

5/7/2008: Debels treedt in dienst bij de studiedienst van Lijst Dedecker.

30/07/2008: Onder de naam van (ex-)LDD-kamerlid Martine De Maght wordt een persbericht verspreid waarin ngo’s (Vredeseilanden wordt als ‘meest ontstellende voorbeeld’ genomen) verweten wordt geld op te potten in plaats van het nuttig te besteden. De claim komt (inclusief denkfouten) rechtstreeks uit het boek van Debels.

05/09/2008: Joods actueel publiceert “een onderzoek”, waarin het de claim van Debels kopieert, onder de titel: “Vlaamse ngo’s steeds rijker”. Vredeseilanden werd ook in dit geval niet gevraagd om reactie. Debels noemt dit stuk in zijn verdediging voor de rechtbank een nieuwe “bevestiging van zijn stellingen”. Wat blijkt? Hij heeft dat artikel in Joods Actueel zelf geschreven. “Kijk mama, ik bevestig mezelf.”

Juni 2009: LDD stopt de samenwerking met Debels “in wederzijds overleg”. Thierry zou Thierry niet zijn moest hij daar geen onthullend boek over schrijven. Dat hij in minder dan een jaar de partij tot stof deed decimeren, mag tot zijn grootste verwezenlijking gerekend worden.

1 euro

29/03/2011: In een vonnis dat aan duidelijkheid weinig te wensen over laat, veroordeelt de rechtbank van Brussel Thierry Debels en kent aan Vredeseilanden 1 euro morele schadevergoeding toe.
“De feitelijkheden waarover hij meent dat deze niet betwist worden, zijn vaag, niet onderbouwd en laten geenszins toe tot het door hem gemaakte besluit te komen.”

Dat betekent twee zaken.

1) Thierry werkt niet meer voor de LDD.

Na amper een jaar was de studiedienst reeds voldaan van zijn deskundigheid. “De samenwerking werd in onderling overleg beëindigd”. Een zakelijke uitdrukking die doorgaans genuttigd wordt in relaties waarbij beide partijen nog net door dezelfde deur kunnen, maar elkanders wind niet meer verdragen.

Een klap is zoiets allang niet meer voor Thierry. Zijn cv overschouwende, houdt hij er gewoon een strak gemiddelde op na.

2) Er is weer een stelling gelanceerd die na minimale research zo gefundeerd blijkt als een wolkenkrabber uit papier-maché gevestigd in moerasgrond.

Helaas is de komkommertijd nog vatbaarder voor dit soort afscheidsels dan het journalistieke hoogseizoen. Deze keer luidt de stelling dat prins Laurent Jean-Marie Dedecker als premier wel zou zien zitten.

De conversatie had nooit het daglicht mogen zien, maar lekte uit in het boek “Mijn jaar bij Jean-Marie Dedecker” van Thierry Debels. Dedecker zelf bevestigde vrijdag het citaat, maar wilde er verder geen commentaar op geven. (DS 01/08/09)

Span-nend! Een conversatie die nooit mocht uitlekken. Andermaal topspeurwerk! De prins zet gelukkig een en ander in perspectief:

‘Nee, dat heb ik zo allemaal niet gezegd, hoor. Ik zeg nogal eens vlug tegen de mensen aha, jij zou zeker premier willen worden. En ja, dan durf ik er wel eens al lachend aan toevoegen: Jij zou dat goed doen. Maar dat is plagerig bedoeld. Of wat dacht je? Ik mag niets over politiek zeggen. En trouwens, ik beslis toch niet wie premier wordt in dit land? Nee, nee, ik denk dat vooral Dedecker zelf graag premier zou worden.’ (DS 01/08/09)

Dus toe Thierry, je neemt het allemaal veel te serieus. (En wellicht besef je al te goed dat het van de pot gerukt is. Daarmee ook dat Dedecker er verder geen commentaar op wil geven.)

Ik heb de prins ook al eens mogen meemaken tijdens een persvoorstelling en dat is nu eenmaal zijn stijl. Ik heb zelfs niet bijgehouden wie hij toen allemaal suggereerde van “président” of “premier” te worden. Vermoedelijk heeft hij ook al eens zijn hond badinerend tot groothertog gedecreteerd. Maar tot dusver was er echter niemand zo mallotig om daar de grap niet van in te zien.

Want inderdaad, men kan de prins vanalles aanwrijven, maar zijn aparte gevoel voor humor is wel de voornaamste reden dat de doorsnee Belg hem al bij al wel mag.

Groot nieuws uit het wezen van de krapper wordende arbeidsmarkt, nu zelfs Thierry Debels vast werk heeft gevonden. Meerbepaald bij de studiedienst van Lijst Dedecker!

In het verleden had deze zelfbenoemde Grote Econoom, Wetenschapper, Man Van De Ratio en nu dus ook Man Van Het Gezond Verstand vaak moeite om een job te houden. Bij de Universiteit Antwerpen? Buiten gebonjourd. Bij de KHL? Buiten gebonjourd. Bij De Standaard? Inderdaad.

Maar dat ze op de studiedienst wél veel plezier aan hem gaan beleven, lijdt geen twijfel. Zo zijn Thierry’s interpretaties van balansen en financiële jaarverslagen al geruime tijd een running gag onder boekhouders en economen. Daarenboven deelt hij zijn voorliefde voor het lanceren van spectaculaire stellingen die achteraf niet gestaafd blijken te zijn, met zijn voorzitter.

Het stemt me dus opperbest dat de parlementaire studiedienst van Lijst Dedecker zo goed is om de dolende veelschrijver te adopteren. Wie nu nog durft zeggen dat die partij niet sociaal voelend is, krijgt met mij te doen!

Thierry Debels heeft afgelopen weekend twee memorabele tv-optredens gedaan over zijn woordelijke mijlpaal in de boekengeschiedenis, Hoe goed is het goede doel: eentje op tv-limburg en eentje op in De Zevende Dag. Er was dan wel telkens weerwoord voorzien om de groteske claims wat af te remmen, dat bedierf de pret geenszins.

Tijdens zijn tussenkomsten benadrukte Thierry vooral dat hij een groot wetenschapper is. Daar heeft hij zeker straffe argumenten voor: “ik ben een man van de ratio”, “ik heb boeken geschreven waar meer voetnoten in staan dan tekst” of “ik ben een feitenman, ik sta op met cijfers en ga ermee slapen.” Waterdicht, geen speld tussen te krijgen.

Tussen ons gezegd en gezwegen: Thierry Debels is eigenlijk gewoon – ochottekes – een licentiaat in de Toegepaste Economische Wetenschappen, zoals ze elk jaar met drommen afstuderen, en hij was – ochottekes – docent aan een hogeschool.

Thierry was verder toch in bijzonder goede doen. Op de vraag om even verdere toelichting te geven bij de titel van zijn boek (dat van die 100 euro waar er maar 1 van terecht zou komen in het zuiden), was zijn antwoord formeel: “Ik heb daar geen zin in. Daar gaat het niet over.” Een boek dat niet over de titel gaat… Op zijn minst innovatief te noemen.

Thierry had ook oud papier meegenomen. Heel veel oud papier. Daar zwoegde en worstelde hij twee uitzendingen lang mee. Het staat immers allemaal zwart op wit bij de feitenman. Al naargelang hij meer in het ongelijk werd gesteld, begon Thierry driftiger te jongleren met de door post-its samengehouden papierberg. Ja, Thierry had een “vernietigend rapport” over Vredeseilanden mee, opgemaakt door DGOS. En hij citeerde. Wel drie onvolledige passages!

Nu heb ik dat rapport eens opgesnord, Thierry, zodat we weten waarover het gaat. Het document stamt van 2004, er staat op “integraal aanvaard” en het beoordelingspercentage geeft een wel erg vlotte onderscheiding aan” zo vernietigend is het. Staan daar dan geen kritische zaken in? Natuurlijk wel, het zou maar triest zijn moest dat bij een kritische beoordeling niet het geval zijn.

Maar Thierry ging verder. “Het is voor de eerste keer dat iemand interne documenten van een ngo heeft kunnen inkijken”, triomfeerde hij. Nu, zeg het niet te luid, beste lezer, maar eigenlijk zijn er ook al échte journalisten komen snuisteren in die fameuze “interne documenten”, en dat op simpele aanvraag. Maar ik geef toe, Thierry, in één ding ben je wel uniek: dat iemand er zulke kromme interpretaties van weet te maken, is zonder meer du jamais vu.

Thierry presteerde het ook nog om het allang gepubliceerde loon van de Vredeseilandendirecteur te betwisten. Ook hier was zijn argumentatie sluitend: “ik heb een specialist geconsulteerd”. Bankafschriften en loonbrieven objectief? Niet voor Thierry, die verlaat zich liever op een imaginaire specialist.

Wie dacht dat daarmee de kous af was, zit er stevig naast. Thierry had op TV-Limburg immers nog een leugentje ter zijner bestwil in petto:

Het boek is nagelezen van a tot z door een minister van staat – hij woont in Limburg, dus zo anoniem kan hij niet zijn – die de toestemming heeft gegeven om dit boek naar buiten te brengen.

Voor trage verstaanders: het gaat hier om Steve Stevaert. Even controleren bij de man zelf. Diens antwoord? Boek nooit gezien of gelezen. Het zou hoogstens om een gesprek van enkele minuten kunnen gaan. Tja, Thierry, je moet maar durven.

Ook over de ondertitel is er een leugentje in het spel. U herinnert zich nog dat Thierry die afdeed als een bedenksel van zijn uitgever. Wat blijkt nu? De advocaten van die uitgever stuurden al een fax waarin ze stellen dat de titel wel degelijk bedacht is door de auteur zelf.

En dat allemaal voor iemand die in zijn boek de aanbeveling “wees eerlijk” meegeeft aan ngo’s.

Lucht, leegte en leugens… Tot zover de reputatie van de grote wetenschapper.

Weerom excuses voor de woordspeling, maar het weze duidelijk dat ik in deze niet begonnen ben.

Thierry Debels bazelt in de maandagkranten verder over zijn schandaal en brengt nieuwe, onthutsende zaken in het spel.

Waarom hij de ngo niet zelf heeft gecontacteerd? “Ik heb dat wel gedaan, alleen niet de officiële woordvoerders. Ik heb niet enkel die ex-medewerkers gesproken, maar ook mensen die er nog werken.” (GVA, HBLV)

Dat is nieuw, Thierry, en het wordt misschien toch tijd dat je het eens uitmaakt voor jezelf: is je boek nu op twee bronnen gebaseerd of zijn er nog anderen in het spel? Gisteren en eergisteren waren het er nog twee. Nu sprak je plots nog met mensen “die er nog werken”. Tjonge, tjonge, Thierry, daar geef je me wel even de piepers! Dat betekent dat we met een mol zitten in de organisatie! Laat je iets weten als je bronnenbestand achteraf plots nog bijgroeit? Of leg je hier al de basis voor een spannende sequel?

“Kijk, het is niet de bedoeling om met mijn boek de geldinzameling van de ngo’s te schaden. Het is mij te doen om de polemiek aan te zwengelen. De vraag is of men de waarheid wil kennen of niet.” (GVA, HBLV)

Thierry, jij ouwe goeierd! De polemiek aanzwengelen… natuurlijk! Als het daar om te doen is, dan mag men met grote stelligheid verkeerde cijfers uitbraken. Dan mag men een organisatie een maffia noemen, ze van fraude beschuldigen en moet men zijn bronnen niet verifiëren. Als het maar ter algehele bevordering van de polemiek is.

De vraag is hier niet of men de waarheid wil kennen of niet, Thierry, want die was in jouw geval slechts een telefoontje verwijderd. De vraag was hier of die waarheid wel boeken en gazetten zou doen verkopen.

Ook de uitgever komt nog in het spel terecht. Je weet wel, de creatieve ziel die de ondertitel bedacht waarin een organisatie genoemd werd die verder niet in het boek voorkomt. Oeps!

Op de vraag waarom hij het boek wel uitgeeft, terwijl een andere uitgeverij een paar weken daarvoor bedankte voor de eer, antwoordt Kristof Lamberigts: ‘We zijn niet over één nacht ijs gegaan. We zijn er uiteindelijk om twee redenen voor gegaan. De auteur heeft als economisch wetenschapper toch enig aanzien. Zijn boeken met beleggingsadvies zijn overal positief onthaald. (HNB)

Cho, ik geloof graag dat je niet over één nacht ijs bent gegaan, Kristof. Als je al Nobelprijswaardige werken als de biografie van Jean-Marie Pfaff in je assortiment hebt, denk je wel twee keer na over een lichtvoetigheid meer of minder in je portefeuille.

Maar niet geaarzeld, als je de hoge titel van “docent”, “lector”, “adviseur” of “medewerker” voor je naam hebt staan, kun je bij Borgerhoff-Lamberigts terecht met je opstellen. Al moet het hen toch ook al opgevallen zijn dat een wetenschapper zich achteraan in zijn boek doorgaans op meer dan twee dubieuze bronnen en een paar krantenknipsels baseert.

Vervolgens hebben wij het manuscript aan twee onafhankelijke bronnen voorgelegd: een medewerker van een belangrijke ngo en een minister van Staat die wij niet bij naam willen noemen. Beide bronnen hebben ons gezegd dat sommige cijfers misschien overdreven kunnen zijn, maar dat de algemene teneur van het boek juist is en dat de problematiek correct is aangekaart. (HNB)

Welke problematiek wordt er nu eigenlijk precies aangekaart in het boek? Want enkele hoofdstukken na dat van Vredeseilanden gaat het al over “Liefdadigheid en terrorisme” en het valt maar te hopen dat Vredeseilanden of 11.11.11 daar niks mee te maken hebben. Maar je weet maar nooit dat er ergens een (ex-)medewerker opstaat die de gewapende Jihad predikt. En dan kunnen we nog een bibliotheek volkrabbelen met ontboezemingen van onder de bommengordel.

Wat die minister van staat betreft (die naar goede traditie ook anoniem moet blijven), waag ik toch een gokje op Willy Claes. Die citeert Thierry namelijk wel bij naam (een hele verademing, want die anonieme opeenstapelingen, dat leest na verloop van tijd lastig). Claes zal zijn stuk (uit een lezing) over dat terrorisme misschien nagelezen hebben en er zijn zegen over gegeven hebben. Ik kan er natuurlijk naast zitten, maar een verkeerde veronderstelling meer of minder, maakt volgens de Debelsiaanse werkwijze toch niet uit. Dus doen we maar.

‘Wij kunnen nu echter geen rekening houden met de mogelijkheid dat het boek ooit verboden zou worden. Wij hebben overigens nog niemand van Vredeseilanden aan de lijn gehad met klachten.’

Lieve Kristof, ergens besef je denk ik zelf wel dat dit de omgekeerde wereld is.

Bon, hopelijk is dit het laatste wat ik erover moet schrijven. Dan kan ik nu verder zilverpapier gaan inzamelen voor de zwartjes in de derde wereld. Want daar komt economische groei van. Een gewisse ex-lector economie, annex onderzoeksjournalist zal u dat bevestigen!

Van waar haal je dat, Thierry? Op dat moment had Vredeseilanden eigenlijk nog niks gezegd. Of heb jij weer een supergeheime bron waar ik niks van afweet?

Maar geen erg hoor. Als je dat oorspronkelijke bedrag van 15 euro uit je boek elke 24u gaat verdrievoudigen, gaan we binnenkort op zoek moeten gaan naar een ander metrisch stelsel om dat bij te kunnen houden.

Daarvoor heeft hij dan naar eigen zeggen “een jaar met mensen uit de ngo-sector gepraat”. Een giller… Eens temeer: puik journalistiek speurwerk, Thierry!

Dan moet men maar achteraf reageren op Thierry’s beuzelarijen. De mooiste vondst – maar voor de docent economie die Thierry Debels zou (geweest) zijn meteen ook de pijnlijkste – is die waarin hij het heeft over de financiën. Ondanks dat Thierry uit de Toegepaste Economische Wetenschappen komt, geeft hij namelijk op geen enkel moment de indruk een boekhouding of jaarverslag te begrijpen.

Om het even concreet te maken: volgens Debels’ berekeningen verdien ik persoonlijk iets van een 55.000 euro bruto per jaar. “Ontstellend veel”, kraait Thierry. Helemaal akkoord, Debels! Laat ons dus in het kader van een operatie transparantie maar eens onthullen hoeveel ik écht verdien. Da’s geen groot geheim hoor, Thierry, en in tegenstelling tot veel andere Belgen doe ik daar niet geheimzinnig rond.

Zo, Thierry, dat had je eigenlijk ook gewoon op voorhand kunnen vragen, want we zijn dorpsgenoten, zo blijkt!

Nu ben jij aan de beurt: hoeveel strijk jij zo op? En zullen we dan nog eens kijken wie van ons “ontstellend veel” verdient? Transparantie boven alles, nietwaar? De lonen van mijn bazen las je waarschijnlijk ook al op onze antwoordpagina. Die zijn zo ontstellend dat je met een carrière in het onderwijs beter af bent.

Piramide

Dezelfde methodologische kwakzalverij legt Debels aan de dag als hij het over de fameuze “15 euro-piramide” van Vredeseilanden heeft. Van de 100 euro zou er maar 15 euro bij “de arme boer” geraken. De rest zou blijven plakken, onder andere bij mijn “ontstellend hoog” loon en de partnerorganisaties.

Wel Thierry, om die partnerorganisaties gaat het hem juist. Om het nog straffer te stellen: onze doelstelling is dus om zelfs geen 15 euro RECHTSTREEKS te moeten geven. Vredeseilanden verschaft immers geen inkomen aan de boeren met wie we werken, maar zorgt er net voor dat die boeren zelf hun inkomen kunnen halen uit hun werk. Het is niet de bedoeling om boeren afhankelijk te maken van giften “voor het goede doel”.

Helpen is hulp overbodig maken, remember? Hier in België zijn we het er allemaal over eens dat we mensen niet in de sociale hangmat mogen laten terechtkomen, maar bij ontwikkelingssamenwerking moeten we nog altijd rechtstreeks blanco cheques uitschrijven? Geld uitdelen aan “de armen” is moeilijk structurele hulp te noemen.

Hetzelfde verwijt maakt Debels trouwens aan 11.11.11 op de tweede bladzijde in de ondertitel (daarvan zou zelfs maar 1 euro op 100 terchtkomen). Verder komt 11.11.11 echter geen enkele keer voor in dat boek en legt Debels ook niet uit op wat zijn “onthulling” gestoeld is.

“Die ondertitel is door mijn uitgever gekozen”, jammert Debels achteraf. Wel, Thierry, jij en je uitgever zijn voor elkaar geboren. Jullie geven namelijk beide geen barst om de juistheid van wat jullie schrijven.

Debels, gij zijt nen hele grote!

PERSBERICHT:

Vredeseilanden is zwaar geschokt door de onwaarheden in het laatste boek van Thierry Debels. “Vredeseilanden pleegt regelrechte fraude”, stelt Debels. Debels stelt ook dat slechts 15% van het budget naar het Zuiden gaat. Vredeseilanden overweegt om gerechtelijke stappen te ondernemen tegen de lasterlijke aantijgingen.

Vredeseilanden werkte in 2006 met een budget van 12 miljoen euro. Dit budget werd gerealiseerd dankzij verschillende financieringsbronnen:

• gouvernementele financiering: 72%
• NGO’s, stichtingen en bedrijven: 11%
• particuliere opbrengsten: 17%

Dit totale budget wordt, na goedkeuring door de raad van bestuur en de algemene vergadering, als volgt verdeeld:

• ondersteunende diensten (personeel, financiën, communicatie, fondsenwerving, secretariaat, directie): 12 %
  dit wil zeggen dat 88% van het budget rechtstreeks besteed wordt aan de doelstellingen van de organisatie – zoals bepaald in onze missie en het zesjarenplan.
• programma in het Zuiden (13 landen): 77%
• programma in het Noorden (educatie, beleidsbeïnvloeding, kennisbeheer,…): 11%

Debels geeft blijk van een achterhaalde visie op ontwikkelingssamenwerking, waarbij boeren afhankelijk blijven van ontwikkelingshulp via giften.

Vredeseilanden is geen noodhulporganisatie maar een structureel werkende NGO met doelstellingen op lange termijn. Vredeseilanden zorgt er net voor dat boeren ZELF hun inkomen kunnen halen uit hun arbeid, waardoor ze niet afhankelijk blijven van giften van hulporganisaties. Vredeseilanden ondersteunt daarom boerenorganisaties, die opleidingen geven, aan productieverbetering werken, zorgen dat de producten hun weg vinden naar de consument en dat aan een goede prijs.

De aantijging dat Vredeseilanden fraude pleegde in Zimbabwe, zoals Debels schrijft en die hij nog eens herhaalt in de pers, is volstrekt uit de lucht gegrepen. Een medewerkster van Vredeseilanden meldde in het verleden een vermoeden van fraude, waarop Vredeseilanden dit onmiddellijk liet onderzoeken door een internationaal onafhankelijk auditbureau, dat concludeerde dat er geen sprake was van fraude. Het kantoor in Zimbabwe werd gesloten omdat het regime van Mugabé woekertaksen oplegde aan de ngo’s, waardoor de werking er onbetaalbaar werd.

Alle andere aantijgingen die Debels maakt in zijn boek zijn door ons gemakkelijk weerlegd en de antwoorden zijn beschikbaar op de website.

Het valt te betreuren dat Debels niet de moeite deed om aan Vredeseilanden een reactie op de aantijgingen te vragen, waarvan Debels zelf in De Standaard toegeeft dat ze slechts gestoeld zijn op de verklaringen van twee ex- werknemers. Door ons te consulteren hadden er veel “waarschijnlijken” en “wellichten” in het boek kunnen vermeden worden en hoefde er geen foute informatie verspreid te worden.

Wij vinden transparantie en verantwoording van onze activiteiten erg belangrijk. Daarom willen we elke geïnteresseerde journalist uitnodigen voor een gesprek of een bezoek aan het hoofdkantoor in Leuven om met medewerkers te spreken en alle gewenste documenten in te kijken.