Wij herinneren ons nog de kerstexamens, waar men na enkele goedkope glazen witte wijn best enthousiast over kon zijn. Een schitterende uitgangspositie, een voorzet voor open goal die nog enkel moet binnengekopt worden in het doel van het allerlaatste semester.

Maar het mocht weer niet zijn. Februari valt zelfs niet onder het eufemistische “zwak” te klasseren. De laatste tellingen komen uit op drie tekorten, meerbepaald voor wiskunde, Frans en fysika. Het opmerkelijke is echter het onverwoestbare optimisme van de klastitularis, die blijkbaar vooral de 15-en de 16-en heeft opgemerkt:

Een onwaarschijnlijke goeierd; dat lijkt de enige te rechtvaardigen karakteri?le beschrijving te zijn voor deze wiskundeleraar. Naast het minimaliseren van mijn drievoudige misser, gaat hij ook nog in mijn plaats excuses zoeken voor de betreffende wanprestatie, door te hopen dat er na “de cult” beterschap komt. Ter info: “de cult” dat staat voor culturele avond, lees: het schooltoneel. Inderdaad, ik heb destijds een gedenkwaardige acteerprestatie neergezet in de rol van Mowgli in een Junglebook-gerelateerd blijspel.

Neen, geef mij dan maar maart als het op cijfers aan komt: een ware zegereeks vergeleken met februari. Om maar iets te zeggen: 19 voor godsdienst en informatica, 15 voor Engels, economie, Frans en Esthetica, 16 voor biologie en 17 voor geschiedenis. Aan die 8 voor wiskunde schenk ik onderhand al geen aandacht meer. Slagen voor wiskunde was in die tijd zoiets als vrede stichten in het Midden-Oosten… Zelfs het proberen niet meer waard.

Als we het over briljante resultaten hebben, moet mei moet niet veel onderdoen voor februari: 20, 18, 17, 16, 15, 14… het staat er allemaal. Tot grote spijt van de klastitularis, annex wiskundeleraar, bereikt het verdoemde vak het nieuwe dieptepunt van 6/20. “Een valse noot”, aldus de titularis.

Wat wiskunde betreft, waren het vooral de integralen die het totale verval betekenden. Om kort te zijn: ik kon daar geen bal van. Tot vier keer toe heb ik daarvoor een toets moeten maken, waarbij je in ruil voor een voldoende die leerstof niet meer moest kennen voor de examens. U begrijpt dat mijn resultaten geen uitzicht gaven op die optie. Ik was zelfs de enige van de klas die deze vernedering nogmaals moest ondergaan.

Maar gelukkig is er op examens alles mogelijk en ergens verdenk ik die gemoedelijke leraar wiskunde er ook van dat hij een extra gemakkelijke oefening had geselecteerd voor mijn examen. Derhalve wist ik voor wiskunde een onmogelijk geachte 58% te behalen. Zelfs die 51% voor fysika kan niet beletten dat mijn gemiddelde boven de 70% stijgt. De loftrompet wordt dan ook met rede uitgehaald:

“We wensen je alle succes en geluk toe voor de toekomst”. Het is zo mooi geformuleerd dat je het haast zou gaan geloven. En god zij geprezen dat die toen nog toekomstige studie communicatiewetenschappen met minder malaises had af te rekenen. Dat was ongetwijfeld mede te danken aan het feit dat er nagenoeg geen wiskunde of exacte wetenschappen op het programma stonden en dat men daar ook de terreur van de tussentijdse toetsen wegliet. Me dunkt zelfs dat ik maar op ??n examen ooit gebuisd ben geweest tijdens mijn jaren aan onze dierbare alma mater. Asjemenou, wie had dat ooit gedacht?

Bijvoorbeeld bij het eerste rapport in die gewisse oktobermaand van 2001, in de nadagen van 9/11. Ook hier zijn er weer extremiteiten terug te vinden, die al karakteristiek gebleken zijn voor mijn voorbije schoolloopbaan. Tegenover een 17 (economie) en twee 18-en (geschiedenis, informatica), staat even afgetekend een 7 voor wiskunde. De klastitularis – de leraar wiskunde himself – maakt daarop volgende rake observatie:

Extra inspanningen en bijkomend taken worden naar voren geschoven als primaire redmiddelen om deze minicrisis onschadelijk te maken. Het spreekt voor zich dat ik mij daar met religieuze toewijding aan zette.

Niet zonder succes, zo blijkt in november, want het cijfer voor wiskunde stijgt met bijna 30%! Dat is helaas net niet genoeg voor een 10 (en dat is “echt” een probleem, naar verluidt). Komt daar nog eens bij dat men het ook nodig achtte om een evaluatiemoment voor biologie in te lassen, waardoor er weer een 7 staat geboekstaafd . Maar een objectieve waarnemer kan verder niet om de puikheid van die andere cijfers heen.

Deze keer verwacht mijn klastitularis – die de gave van de eeuwige kalmte bezat – geen soelaas van extra inspanningen of taken, maar wel van een grondige voorbereiding van de kerstexamens.

En de voorbereiding blijkt de moeder van alle (bescheiden) succes te zijn. Ondanks de tegenvallende trimesterresultaten, slaag ik erin om examen-gewijs af te tikken op 53% voor wiskunde. De decembermaand brengt nog enkele andere cijfers in de gevarenzone, als daar zijn biologie (53%) en chemie (52%). Helaas is er nog dat verdomde aardrijkskunde, waarvoor ik quasi 20% onder het klasgemiddelde scoor. Dat zou op zich geen probleem zijn, ware het niet dat het klasgemiddelde op 64% ligt.

Ditmaal wordt het heil niet verwacht van een grondige voorbereiding, laat staan van extra inspanningen of bijkomende taken, maar wel van een verhoogde inzet voor de wetenschappen.

Zal het mij lukken om te slagen in deze missie, middels de gedoseerde aanwending van het concept van de verhoogde inzet? En vooral: zal ik er ooit nog in slagen om voldoende te halen voor wiskunde op een maandrapport? Allemaal vragen voor de bloedstollende apotheose van dit relaas.

De tweede jaarhelft werd eerder voorspelbaar ingezet: een buis voor wiskunde (8) en de gebruikelijke randgevallen Frans, biologie en fysica. Wel verschillend ten opzichte van eerdere rapporten was het negatieve oordeel van het onderwijskorps. Verontwaardiging, niet zozeer over de resultaten, maar wel over mijn vermeende veranderde persoonlijkheid. Die zou “n?g speelser” zijn geworden. Kapoen die ik ben!

Maar er is meer. Mijn deviante persoonlijkheid zou ook de integriteit van onschuldige derden aantasten. Bewijzen daarvoor zijn er niet, maar men laat toch niet na om zich van de indruk te ontdoen. Ik zal maar toegeven dat ik de onbeheersbare neiging heb om anderen mee te slepen in mijn val.

Maar blijkens deze zin is er n?g meer aan de hand: “Voor Nederlands heb je geen voorbereiding gemaakt en voor wiskunde een serieuze steek laten vallen”. Kenners beraden zich nog over het zeugma-houdend karakter van deze zin, maar afgezien daarvan ga ik niet ontkennen dat ik voorbereidingen tijdverlies vind. Maak het direct tegoei. Gelukkig voor het behoud van mijn ego, krijg ik alsnog een pluim voor informatica.

Na februari komt maart, zo stelt onze kalenderindeling onverbiddelijk. Doch blijkens mijn nauwgezette archieven, werd er niet aan evaluatie gedaan die maand. De geruchten als zou ik deze bladzijde verduisterd hebben middels een gesmeerd verteringsproces, wil formeel ontkrachten.

April dan maar, want die maand ziet er verdomd goed uit, vrij van elke vorm van rode markeringen. Wiskunde tikt professioneel op 11 af. Verder verval is er echter voor Nederlands. Een vergetelheid van mijnentwege blijkt hieraan ten grondslag te liggen. Een taak vergeten inleveren, dat overkomt de besten.

Ik wil mij niettegenstaande verzetten tegen deze verwerpelijke vorm van communicatie lang het rapport. Daar levert ze namelijk niks meer op. Een vriendelijk verzoek vooraf had wellicht genoeg geweest om de potenti?le conflictsituatie te ruimen. Communicatie, zeker in het onderwijs: het blijft een gewaagde discipline. Al een geluk dat men geen verdere achteruitgang ziet in mijn manische driften tot speelsheid.

Helemaal saai wordt het in mei. Voor de eerste keer in mijn schoolse geschiedenis, blijft het opmerkingenveld onaangetast in zijn maagdelijke witheid. Nochtans valt deze keer een falen te rapporteren inzake mijn kennis van de chemische wetenschappen. Het moet zijn dat de ganse klas “een klet aan zijne rekker had”, om dat maar eens in vroeg 21ste-eeuwse jongerentaal te zeggen.

Ontredderd door zoveel apathie, worden de eindexamens niettemin aangevat. En ik hou u maar niet langer in spanning, want dat zou zich maar eens moeten wreken op uw darmen. De offici?le geschriften trouw blijvend, heb ik het “er behoorlijk van afgebracht”. Die 52% van wiskunde doet deugd, al scoor ik daarmee wel de volle 2% onder het klasgemiddelde. U merkt het, de richting Economie-Wiskunde kende een uitzonderlijke lichting modelstudenten. Toch zou ik met die score toch wel eens in moeilijkheden verzeild kunnen raken, aldus de autoriteiten. Je weet inderdaad maar nooit, met dat speelse karakter van mij.

Met mijn rapportanalyse was ik aanbeland in het vijfde middelbaar. Men zegt wel eens dat dat het moeilijkste jaar is van het middelbaar. Nu hebben leraars er doorgaans een handje van weg om de moeilijkheidsgraad van schoolse zaken onnodig op te blazen. Ik vermoed dat die goedmenende mensen daarmee vooral willen waarschuwen voor aanmodderingsgedrag, dat wel eens pleegt voor te komen bij hedendaagse adolescenten.

Niks van dat alles echter op het eerste rapport in oktober. Een feilloze inzet van het jaar, met uitschieters van 17, 15, 16 en 20 (!) voor respectievelijk godsdiens, economie, geschiedenis en informatica. Voor een der eerste keren wordt mijn gedrag in de klas zelfs openlijk bejubeld door de klastitularis. Dat was een bijzonder vriendelijk en warm mens, die ik zonder probleem “mama” zou kunnen noemen. Zelfs die 11 voor wiskunde acht ze nog voor verbetering vatbaar.

Edoch haar vertrouwen is niet ongebreideld (gelet op de “wellicht“), en gelukkig maar. Want wiskunde kan vooral veel slechter, dat weet u uit voorgaande jaren. In november steekt dan ook weer de gevestigde, nogal neerwaartse trend de kop op. Twee tekorten, waaronder het onvermijdelijke wiskunde en die andere vaste buiswaarde, fysika. Neem daar nog twee tienen bij en u begrijpt dat het oordeel van de titularis minder enthousiast is. Al weet ze dat subtiel te relativeren tot “mindere resultaten” en koppelt ze daar een klassieke, maar niet minder wijze raadgeving aan vast.

Toch onderstreep ik met even groot genoegen die tweede 20/20 op rij voor informatica. En geloof mij, dat is niet de laatste! Mede dankzij die monsterscores, geeft ook het kerstexamen uit op een stalinistische 98% score. Dat helpt om het gemiddelde nog op te trekken tot een matige 64%. Verder bevat dit rapport namelijk nogal wat vakken in de 50%-zone, zoals biologie en fysica. En met Wiskunde en Frans begeef ik mij met respectievelijk 52% en 51% wel zeer dicht bij de grens van het schoolse incivisme. Niettemin vindt de milde titularis dat ik “behoorlijk” gewerkt heb. De nagel op de kop, want meer is er inderdaad nooit nagestreefd.

Maar goed, school dus. Laat ons die maand februari gewoon overslaan, dat rapport was ronduit voortreffelijk. De titularis houdt het bij een milde vermaning om te wijzen op de belangrijkheid van zijn eigen vak.

Om een of andere reden is er geen rapport in maart. Gezien de nauwgezetheid waarmee de huiselijke archieven worden opgevolgd, is het uitgesloten dat er hier sprake zou zijn van een enigmatische verdwijning van enigerlei bewijslast uit het dossier.

Dat brengt ons meteen bij de dolle paasexamens. Ik weet niet hoe het komt, maar die examenreeks komt er altijd zo onverwacht tussenvallen. Geen moment dus om al te pieken, want er is nog meer op komst. Echter, in deze maatschappij wordt het lange termijn denken niet geapprecieerd en andermaal levert mijn prestatie enkel een verwijtend vingertje op:

Ik grijp dit moment graag aan om mij eens te meer verongelijkt te voelen. Toegegeven, die 43,8% voor fysika, daar wint men geen Nobelprijzen mee. Maar een accident de parcours is rap gemaakt en dat wil allerminst zeggen dat het niet meer goed zou kunnen komen. Vraag maar aan CD&V-N-VA. Want voor het overige blijft het gemiddelde wel constant, op een tot de verbeelding sprekende 69%. Helemaal erover is die 54% van wiskunde aangrijpen om te dreigen met negatieve studieadviezen. Alsof er de voorbije jaren non-stop glansprestaties vielen te noteren voor dat vak…

En zo kabbelt dat jaar verder. Het dreigt allemaal een beetje zijn suspens te verliezen. Een beetje zoals een journaal met alleen goed nieuws over de geboortes van kleine dolfijntjes en zwangere prinsesjes. Ook mei brengt weinig ophefmakends. Hoewel, een 9/20 voor godsdienst is toch wel redelijk bordercrossing.

Evenzeer living on the edge is de miserabele score op het juni-examen van chemie. Die 42% ontsiert dat voor het overige zeer te pruimen rapport. Op dat examen had ik nu eens echt de indruk dat ik drie maanden afwezig was geweest tijdens de lessen en dat er enkele cruciale hoofdstukken ontbraken in mijn boek. Niks kon ik ervan. Het kan dan ook niet anders of de vakleraar in kwestie heeft lineaire amnestiemaatregelen genomen door iedereen 20% bij te tellen. Spijtig dat dat voor mij niet mocht baten, maar op op het eindrapport tellen gelukkig enkel de jaargemiddeldes. Eenstemeer: eind goed al goed dus!

Afrondend kunt u ook nog de slotopmerking van de klastitularis bewonderen, waarin hij mij vertroetelend “Jellie” noemt. U moet daar niks achter gaan zoeken, afgezien van het reguliere gekgescheer dat zich zo nu en dan in de klassikale sfeer stelt.

Het vierde middelbaar was in zijn globaliteit nog geen slecht jaar. Ja, zelfs de leraars waren in meerderheid aangename tot fijne mensen te noemen. Mensen voor wie het leven meer is dan Prozac en Temesta. Het is echter ijdele hoop om te vermoeden dat deze constructieve omgeving een dito effect zou sorteren op de maandelijkse rapporten. In september dook het wiskunde-spook alweer de kop op. 10/20 zou genoeg zijn, 9 is dat niet. De klastitularis laat zich dan ook niet tot creativiteit verleiden bij het afscheiden van zijn commentaar:

Slechte evoluties moeten altijd ergens beginnen, zo dacht ik niet echt bij mezelf. Oktober bracht dus nog meer vakken met ellendige, kortetermijnige kennistesten. En als een trage starter dan eindelijk nog eens boven de helft voor wiskunde weet te scoren, dan introduceren de didactici een nieuw vak, geheel buiten mijn medeweten om: chemie. Al een geluk bij een ongeluk dat biologie voor dat jaar was afgevoerd, of er hadden vier in plaats van drie cijfers rood onderstreept geweest.

“Jij kan een stuk beter”. Dat vind ik nu mooi: dat vooruitgangsoptimisme, het onverbeterlijke geloof in de intrinsieke goedheid van de mens… Bijna de moeite om een tandje bij te steken en een bescheiden offensief te plannen! En daar dan nog bijna in slagen ook! Alleen spijtig dat juist in november dan weer geschiedenis een onbedoelde duik maakt. Nochtans is dat een zeer interessant vak dat mij op zich wel ligt, edoch in tegenstelling tot wat leraars altijd beweren – “het hangt allemaal van jezelf af, Jelle” – hangt het toch ook wel een beetje van hen af. Gelukkig is er de topscore van 20/20 voor informatica die mijn zelfbeeld van miskend genie in stand houdt.

Onderaan ziet u ook dat er nog achtergehouden cijfers voor Duits staan vermeld. Een 14 in november, maar dat mocht misschien wel, gezien de 9/20 in oktober. Dat addendum betekent dat er dus eigenlijk vier buizen waren in oktober, wat een en ander er hoegenaamd niet minder pijnlijk op maakt. Maar afgezien van dat akkefietje, mag de uitgangspositie voor de kerstexamens bevredigend genoemd worden. Goede moed dus!

En met goede moed geraak men ver, zo blijkt, want over dat examenrapport valt eigenlijk weinig te zeggen: dan eens iets in de 50, het merendeel in de 60, een zeldzame keer iets in de 70, een uitermate zeldzame keer een 90. Met dank aan die laatste uitschieter, klokt het gemiddelde af op 69%. In die tijd dwong dat bij mijn sociale omgeving een hogere graad van respect af, want ik hoef u als vaste lezer van de 2girls niet te vertellen dat dit cijfer in de taal van Moli?re verband houdt met de mutuele orale bevrediging. Jaja, toen leerden de kinderen nog verbanden leggen op school!

We schrijven het jaar 1999, met de dioxinecrisis die staat te gebeuren. Dat het tijden van psychose en mentale ontwrichting waren, uitte zich ook in de klederdracht. Zo was het plots weer legitiem om olifantenpijpen en plateaushoes aan te doen, en dit over alle sociale klassen en seksen heen. Dat dit een wanstantelijk spektakel was, daar moet ik u niet van overtuigen.

Temidden van dat ongunstige klimaat moest ik dus hopeloos geacht oplapwerk verrichten. De crisis uitzweten, leek mij de te volgen weg. Reculer pour mieux sauter, weet u wel. Dat hielp voor aardrijkskunde, waarvoor op het februarirapport al een 11/20 prijkte. Al gebiedt de eerlijkheid ons te zeggen dat er na Kerstmis een vervangleraar was aangetreden die haalbaardere eisen voorop stelde. Voor geschiedenis (8/20) en wiskunde (8/20) mocht het daarentegen eenstemeer niet baten. De commentaarsectie bevatte derhalve een hoog d?j?-vu gehalte:

Gelukkig waren er toen nog drie examenreeksen om de meubelen en verdronken kalveren te redden. Pasen 1999 moet zowat de eerste keer geweest zijn dat er ?cht sprake kon zijn van fastoenlijke cijfers. Voor aardrijkskunde en geschiedenis worden de scores bijna verdubbeld, wat een onweerlegbare indicatie was van een voortschrijdende opmars. Het moet ook rond die tijd geweest zijn dat ik ontdekte dat er zoiets bestond als een studiemethode, die verder ging dan laissez faire, laissez passer. Voor het eerst in mijn middelbare schoolgeschiedenis, is de commentaar een bondig gehouden lofzang.

Op zulke momenten komt het er op aan van nog iets over te houden voor de eindexamens. Met dat gegeven in het achterhoofd, is het dus niet meer dan logisch dat er keuzes moeten gemaakt worden teneinde de weinige inzet en doorzetting gelijkmatig te spreiden. Want tussen april en juni – dat had u al geraden – zit toch wel nog die geniepigerd van een mei-maand! Kort samengevat kan gesteld worden dat de cijferreeks van 9 tot 19/20 loopt. De klastitularis maakt als volgt abstractie van deze extremen:

De uitzichtloze tekorten van Kerstmis mochten dan wel enigszins getemperd zijn langs de paasexamens, er bleef niettemin een donkerrode schijn aan het jaargemiddelde hangen. Voor aardrijkskunde was er weinig om zich zorgen over te maken sinds de personeelswissel. Geschiedenis daarentegen was van een heel andere aard. De punten van dagelijks werk gaven weinig reden tot optimisme. Aldus zag ik mij genoopt om op structurele basis die ganse geschiedenisboek meerdere male te doorploegen bij wijze van examenvoorbereiding. Op die momenten beseft men pas echt hoe weinig men wel oppikt tijdens de les. Maar gelukkig bleef deze occasionele ijver niet onbeloond. Met 65% op het eindexamen kon het jaargemiddelde nog stijgen tot 49%. Een delibereerbaar cijfer, temidden van een eindrapport met enkel meevallers. Laat nu die tranen vooral de vrije loop…

Deze maniakale drang tot agitatie heeft mij nooit gelegen. Dat oeverloze, zinledige over en weer gepruttel met leerkrachten hinderde de rechtgeaarde strijd tegen het inherent slechte schoolsysteem. Zo kwam het dus dat ik ? vergeleken met voorafgaande jaren ? een eerder gematigd figuur was in het klassysteem, enkele nota?s in de agenda buiten beschouwing gelaten.

Temidden van deze setting, begon ik dus aan 3 Economie-Wiskunde. En om deze twee bestandsdelen te benadrukken, haalde ik op het eerste rapport al meteen respectievelijk een 10/20 en een 8/20 voor deze hoofdvakken. Dat laatste cijfer inspireerde de verder vriendelijke klastitularis tot volgende analyse:

Uit meervoudige antecedente ervaringen had ik daar ergens ook wel zelf achter kunnen komen. Maar niet getreurd, want een nieuwe maand, betekent nieuwe overhoringen en een nieuw rapport. En ziedaar: weg tekort. Toch dat van wiskunde. In de plaats ervan dook een nieuwe puntenkrater op: geschiedenis, 6/20. Drie toetsen zaten verwerkt in dat cijfer. De eerste toets vond al onaangekondigd plaats aan het begin van de tweede les van het schooljaar. De lerares schuwde duidelijk de angstzaaierij niet, edoch ik had reeds horen waaien dat er onheil op komst was, en propte mijn gammele hoofd tijdens de voorafgaande speeltijd in sneltempo vol met de opgedane kennis van de vorige les. Een investering die een motiverende return opleverde: 10/10.

Helaas werd die prestatie de week erop alreeds geneutraliseerd door een venijnige 0/10. Maar wie is er dan ook op die leeftijd al alle geloof kwijt in de goedheid van de mens door nog maar te denken dat mensen met een opvoedende taak in staat zijn om twee weken op rij een onaangekondigde overhoring te geven? Inderdaad, ik destijds niet. Demotivatie werd hoofdaandeelhouder van mijn toenmalige gemoedstoestand en op ??n of andere manier slaagde ik er nog in op een derde evaluatietreffen nogmaals de 0 te laten optekenen.

Hoewel de commentaren op dit rapport minder rancuneus waren als het jaar ervoor, werden mindere prestaties ook nu weer geweten aan al te beperkte inspanningen en onrustig gedrag tijdens de lessen. Dat de klassikale wanprestaties ook deels te verklaren zouden zijn door het toedoen van de man of vrouw voor de klas, wil ik hier niet gezegd hebben. In die tijd stond er op die opinies de vierendeling.

Rustig blijven, genoeg eten en een gerichte imagocampagne; dat kan de onderpresterende leerling in die situaties redden. Vandaar dat het novemberrapport betrekkelijk goed nieuws bracht, vrij van rode markeringen.

Maar de oorlog is pas voorbij als de laatste strijd gestreden is, in casu de kerstexamens. Talrijk zijn de vijftigers op dat rapport, maar er werd toch vooral gitzwarte geschiedenis geschreven voor aardrijkskunde (25%) en geschiedenis (29%). Nu kan men dat optimistisch bekijken en stellen: “da’s toch al ??n vierde van de punten die ze je niet meer kunnen afpakken”. Maar het zal u niet verbazen dat het de pessimistische visie was die het opinieklimaat rond dit rapport beheerste. De klastitularis zag evenzeer de ernst van de situatie in, en gaf ook meteen de oplossing om uit dit dal te kruipen:

Of het allemaal nog goed kwam? Jazeker, want wat ik deed werd ten onrechte verwoord als ondermaats scoren, terwijl ik enkel genoeg ruimte liet voor verbetering.

Al had het er ook mee te maken dat er paasexamens aankwamen. En op examens is er altijd meer mogelijk. Het paasrapport is derhalve snel besproken. Ik wil u enkel wijzen op de 51% voor biologie. Een cijfer dat de grote ommekeer inluidde. Niettemin kon er eens te meer geen bemoedigend woord af langs de kant van de klastitularis. Bovendien krijg ik nog de onwaarschijnlijke mededeling te verwerken dat ik niet geslaagd was op het herexamen van bio.

Hoogst merkwaardig is dat, gezien dat herexamen EXACT hetzelfde was als dat van kerstmis (waar ik wel op geslaagd was, maar waar het dagelijks werk ??n en ander naar beneden haalde). U mag gerust verstaan dat ik de eerlijkheid van de puntentelling bij deze in twijfel trek. Mijn verzoek om het examen te mogen inkijken is ook nooit ingewilligd. Het was allemaal ??n groot complot ten aanzien van de revolutionaire voorhoede. Niet dat het ook maar iets uit maakte. Die hertoets telde namelijk nergens voor mee. Louter een instrument dus om de zwaktsten nog eens extra te treffen. Dat paste wellicht allemaal binnen het christelijke kader van de school.

Maar het herstel is ingezet en het gevoerde beleid werpt zijn vruchten af. Het mei-rapport is resultaatmatig weer een absolute voltreffer. Ik citeer niet zonder enig genoegen: 27/30 voor Nederlands, 21/30 (!) voor wiskunde en voorwaar een 19/30 voor biologie. Ja, zelfs de klastitularis gaf haast een aanzet tot iets wat naar een compliment zou kunnen neigen:

Ze tempert gelukkig de euforie door er nog een subjectief toevoegsel aan te breien dat op evenveel feitelijkheid gebaseerd is als het gemiddelde bijbelverhaal.

Het mag duidelijk wezen dat ik mij in pole position bevond in de laatste rechte lijn naar de examens. En dan is het kwestie van binnentikken, wat ook wonderwel gebeurde. Ik stip graag die 73% van godsdienst aan. Ten opzichte van kerstmis een onwaarschijnlijke stijging met 16%. Een CEO zou daar een bonus voor opstrijken. Ik werd enkel een gebrek aan ernstige studiehouding verweten.

Het einde van het tweede middelbaar wordt in PMS-kringen ook wel eens een sleutelmoment genoemd. Er moet dan immers een studiekeuze gemaakt worden voor de volgende jaren. Centrale vraag daarbij is: veel wiskunde of weinig wiskunde? Gelukkig geven de verzamelde leraren met hun alziende blik op de toekomst een eerste aanzet. De kritische grens die daarbij gehanteerd werd, was even simpel als ridicuul: wie meer dan 70% voor wiskunde had, mocht een wiskundige richting doen, al de rest moest elders gedumpt worden. In mijn geval leidde dat criterium tot volgende aanbevelingen:

Maar zoals wel vaker met pedante raadgevingen gebeurt, werd ook dit advies straal genegeerd. De keuze viel op Economie-Wiskunde. Niet dat wiskunde altijd zo vlekkeloos ging die voorbije twee jaar, maar stellen dat mijn Frans een bevredigend peil haalde, zou de waarheid even hard geweld aan doen. Om dan ook nog Duits erbij te nemen in Economie-Moderne talen… u begrijpt dat er grenzen zijn aan mijn intellectuele absorptievermogen. Nee, dan maar liever verder sukkelen met wiskunde. En zo geschiedde.

Dat de gebuisde vakken achter elkaar staan, mag dan wel puur toeval heten, het geeft grafiekgewijs een bijzonder slechte indruk. Voornamelijk de 11/30 voor TO is een nooit geziene mislukking. Gelukkig was de klastitularis zo vriendelijk om even toe te lichten hoe dit en andere tekorten zich lieten verklaren:

Zelden vertoond, die commentaarsectie. Typografen buigen zich nog altijd voer de vraag hoe men op deze beperkte oppervlakte toch een dergelijke informatiehoeveelheid in lettertekens kan bekomen. Toch wil ik, nagenoeg tien jaar na datum, reageren op enkele aantijgingen die er destijds werden gemaakt ten aanzien van mijn dertienjarige persoon.

Het begint allemaal algemeen met de algemene sneer dat de houding van Jelle storend werkt tijdens de lessen. Met dat soort gratuite beschuldigingen kan je alle kanten uit. Ik ga daar dan ook niet dieper op in. Het gedrag van Marin Luther King werd ook als bijzonder storend beschouwd, om maar een gelijkaardig geval te noemen.

Het tweede aangestipte punt is al een stuk concreter. Daarin wordt mij aangewreven dat ik een beurt van Bio zou geweigerd hebben te maken. Ik wens in deze context gewag te maken van een foute woordkeuze. Het was tenslotte niet “weigeren”, maar veeleer vaststellen dat de materi?le omstandigheden van die aard waren, dat het onmogelijk was om deze (eens te meer onaangekondigde) toets al dan niet succesvol te voltrekken. Dat zat zo. Zoals zovele scholen, beschikte mijn onderwijsinstituut voor dit soort heugelijke evaluatiegelegenheden over eigen papier met speciale hoofding. Nu kan het gebeuren dat de leerling dit papier niet bij de hand heeft, aangezien hij of zij zich in een vaklokaal bevindt. Helemaal mijn geval dus. Bij de lerares in kwestie werd deze vergetelheid wellicht gepercipieerd als “storend gedrag” en dus verbood ze mij om te leen te gaan bij een gewillige klasgenoot. Ook mijn voorstel om terug te keren naar het eigen klaslokaal om daar eigen papier te gaan halen, werd genadeloos afgeblokt. Uit deze bedenkelijke bereidheid tot compromis, heb ik noodgedwongen mijn conclusies moeten trekken. Van een weigering is dus geenszins sprake, aangezien de bereidheid er dus wel degelijk was. Mag ik er trouwens op wijzen dat ik uiteindelijk toch nog 14/30 haalde op biologie? Wetende dat daar een 0/10 tussenzit, mag dat al bij al een straffe prestatie genoemd worden.

Ten derde wordt mij oneerlijkheid en respectloos gedrag verweten ten aanzien van leerkrachten ?n leerlingen. In dit land is het aanvallen van de persoonlijke integriteit strafbaar. Dat verhinderde mevrouw de klastitularis hoegenaamd niet om haar claim geheel zonder toelichting te laten. Goed, het is waar dat het mij voor sommige leerkrachten aan respect ontbrak, maar respect moet je volgens het clich? nog altijd verdienen.

Ten vierde word ik erop gewezen dat ik te lui was om een kladontwerp te maken van de maquette die we gingen maken als opdracht voor T.O. Toegegeven, hier heeft men ergens wel een punt. Er was inderdaad geen kladontwerp, maar dat was hoegenaamd niet omwille van tamheid. Het zou gewoon oneerlijk geweest zijn om een ontwerp in te dienen van iets dat al bestond, zijnde de maquette van mijn dierbare oudere broer.

Tot slot klinkt het nog vaag dat ik mij onvoorwaardelijk moet onderwerpen aan de wetten van de dienstdoende katholieke onderwijsinstelling. Het enige wat ik mij nog kan herinneren dat hier iets mee te maken heeft, is een voorval tijdens een uurtje studie. Wij hadden toen het secretariaat niet gaan verwittigen van de afwezigheid van een der leraars, om te bewijzen dat de anarchie niet noodzakelijk om de hoek loert wanneer er geen onderdrukkende instantie toezicht houdt. Dit mooie initiatief werd echter verraden door de loempigheid van een klasgenote, die pers? het lokaal moest verlaten voor het offici?le einde van de lessen. Driemaal bladzijde 17 van het schoolreglement aangaande “gangen en klassen” overschrijven en een tirade van de klastitularis, waren mijn deel. Want om de ??n of andere reden werd ik weer al te evident als gangmaker beschouwd van deze daad van ongehoorzaamheid.

In een volgende episode komt u ongetwijfeld te weten hoe het moeilijke herstel wordt ingezet teneinde het verdronken kalf te reanimeren.