Ter definitieve afronding van het hoofdstuk IJsland, de laatste plaatjes van de terugweg naar Reykjavik. Daarbij maakten wij nog een zijsprongetje langs een schoon stukje natuur. Notities laten mij hier in de steek, maar ik meen dat we ons nabij de Vatnajökul-gletsjer bevonden, op een plaats die Skaftárskáli gedoopt was.

Verder weinig nieuws. ‘s Avonds staken we nog iets weg in het dorpje Hella, een plaats waar de Pizzur en Hamborgarar bij Kaffi en Te vlotjes naar binnen gaat.  Vergeefs probeerden wij nog een nabije vulkaan te spotten, maar de toeristische literatuur was helaas weinig specifiek over de locatie.

Het Ranga Hotel voorzag ons die nacht nog van een decadente beleving: warme bubbelbadjes buiten in de sneeuw en des morgens  verse muffins en meer van dat lekkers bij het ontbijt. Met dank aan de wisselkoers van de IJslandse kroon.

En zo ben ik – twee maand na thuiskomst – alsnog door mijn foto’s geraakt. Felicitaties.

In de oostelijke punt van IJsland treffen we Höfn. Een uurtje volstaat om de metropool te verkennen. In die tijd deden we de haven én het lokale Wijnegem shopping aan. Daar engageerde onze VISA-kaart zich een laatste maal tot een zak paprikachips en een pak LU Bastognes.

Voor een eventuele toekomstige kwisdeelname, zijn volgende feitelijkheden nog vermeldenswaardig:

• De IJslandse uitspraak van Höfn is een uitdaging: je zegt zoiets als hubn, en ademt de “n” daarbij door de neus uit.
• Höfn is een 1800 inwoners tellend vissers -en handelsstadje gelegen op een schiereiland tussen de Hornafjörður en Skarðsfjörður fjorden in het zuidoostelijke deel van het eiland in de gemeente Hornafjörður.
• Verder is er ook nog een luchthaven in Höfn.
• In een oud pakhuis uit 1864 bevindt zich nu een volksmuseum.
• Höfn kent zijn jaarlijkse culturele hoogtepunt tijdens het Humarhátíð, het kreeftfestival dat eind juni of begin juli plaats vindt. (bron: wikipedia)

Om het einde te rekken, nog wat plaatjes van onderweg naar onze laatste stop, Höfn.

Een bizarre gewaarwording was geheel de onze: het sneeuw-/ijslandschap ging abrupt over naar een gedooide, rossige ondergrond.

Even dachten wij de hoofdweg te verlaten voor een verkennende zijsprong richting gletjser, maar spijt kwam ook hier te laat. De bewegwijzering leidde ons een steile gravelweg op, die op een zekere hoogte weer ondergesneeuwd bleek. Omdat de zon pijnlijk in de ogen scheen, het ravijn diep was en de wegligging eerder onbestaande, besloten wij terug te zakken naar niveau 0. Het scheelde geen haar of wij waren om onze respectieve moekes beginnen janken.

Op de begane grond vonden wij dan weer troost bij twee opgeschoten IJslandse pony’s, die zich aan het schaarse gras tegoed deden.

Het schoonste wat ik in een kwarteeuw hier op aarde gezien heb.

Voila, daarmee is het meeste over het gletsjermeer van Jökulsárlón wel gezegd. Twee elementen zijn daarvoor verantwoordelijk: ijsschotsen die blauw gloeien, in combinatie met zeehondjes.

In de zomer kan de toerist er in bootjes tussen de schotsen klodderen.  Misschien plezant om dichter bij de gletsjers te gaan, maar donderende buitenboordmotoren hebben dan weer minder aantrekkingskracht op zeehondjes .

Dankzij de afwezigheid van die boten en hun eendagsmatrozen, waren de diertjes ruim vertegenwoordigd. Een delegatie kliefde levenslustig door het water, een andere school lag uitgestrekt dik te wezen op het ijs.  Een levenshouding die mij als na te streven voorkomt.

Tot slot meldt Wikipedia over deze plaats ook zeer spannende dingen op aardrijkskundig gebied:

Het gletsjermeer Jökulsárlón ligt vlak bij de Atlantische oceaan en is daar met een zeer smalle strook land van gescheiden. Deze landstrook wordt door een rivier, die het smeltwater afvoert, doorsneden. Door de toenemende groei van het meer wordt gevreesd dat het meer ooit wel eens een diepe baai kan worden die van aan de gletsjertong rechtstreeks in de oceaan uitmondt. Er zijn echter plannen om dit te verhinderen, aangezien deze landengte de enige plaats is waar de Hringvegur een vlotte verbinding garandeert tussen het westen van het land en de streek rond Höfn.

En met Höfn naderen we wel heel dicht het slot van deze trip vol bijzondere waarnemingen.

• Flickr-set

Dag vijf.

We meren aan bij het Skaftafell National Park en overbruggen een aanzienlijk niveauverschil. Het uitzicht is er prachtig, maar – hoe jammer ook – dat went na verloop van tijd.

De grote bezienswaardigheid van Skaftafell park is de Svartifoss. Een sierlijke waterval, naar men zegt. Doch het pad naar dit natuurschoon was bezaaid met een halve meter sneeuw, waardoor het voorbestemde bezoekerspad zich van onze waarneming had onttrokken.

Op het gehoor struinden wij dichterbij, tot we het water bijna konden proeven. Maar zicht op het vallende water hebben wij niet gekregen. Schijtebroeken die wij zijn, durfden we op een gegeven moment niet dichter bij de rand gaan. Ziehier dus een bijna-waarmening van de Svartifoss.

En hier ziet u hoe de waterval er echt uit ziet. We gaan er niet langer bij bljiven stilstaan dan nodig.

Dus ja, IJsland in de winter bezoeken heeft soms ook nadelen. Skaftafell zal er na de dooi zonder twijfel spectaculairder uitzien, maar in februari was er dan weer geen geraas van andere toeristen – op twee exemplaren van het Aziatische type na, maar die gedroegen zich onberispelijk.

In het zuidelijkste puntje van IJsland ligt een metropool zoals er in verre omstreken geen te bespeuren valt: Vik. Het werd ons aangekondigd als een van de voornaamste steden op onze weg naar het oosten, en na kilometers van landschappelijke leegte doorboord te hebben, maakt het die belofte helemaal waar.

Wel 300 inwoners telt het voormalige visserscentrum en de voornaamste bezienswaardigheid die langs alle wegen staat bewegwijzerd, is de “German Memorial Stone”. Een monument ter nagedachtenis van de vele vissers die de wal nooit meer bereikte. Meer achtergrond over Vik en de obligatoire trollenmythe, leest men hier.

Het moet gezegd dat het er allemaal een beetje rommelig bij lag. En dat geldt ook voor de jonge bevolking, waarvan wij een element gedwarst in de sneeuw aantroffen, de blik ten hemel gericht, vergeefs zoekend naar zingeving.

Een café hebben we er niet gevonden, wel een Kaupthing bank. We hebben nog even overwogen om ze te kopen, maar zijn uiteindelijk voor de Choco Prince-koeken gegaan. Kiezen is altijd een beetje verliezen.

Doe ons nog eens een watervalleke, hoor ik u denken.

Vooruit dan maar. In dat geval kan de  Skógafoss u zonder twijfel bekoren. 60 meter hoog, schoon van ver en dichtbij en uitgerust met regenboogfunctie.

Wie zich bovendien de moeite getroost om de trappen naar boven te nemen, wordt getrakteerd op een uitzicht waarvan ik op mijn oude dag zal kunnen vertellen: “amai mijne kroepoek, dat was nog al eens een horizon.”

Hoera voor de IJslandse superettes die opid alla daga zijn.

En hoera voor de wegen die soms ook niet besneeuwd waren…

Dag vier.

We vervolledigen onze Golden Circle tour met een stop in Gullfoss. Het wordt een blitzbezoek, want mensen, wat stond daar een schrale wind door onze klederlagen te hijgen. Gevoelstemperatuur -30°.

Al bij al zijn we maar vijf minuten bij die waterval geweest. Lang genoeg om de fotolens te doen aanvriezen en elke flexibiliteit uit de vingers te kleumen.

Weinig toeristen. Dat dan weer wel.

Geysir… Even kijken… Wat valt daar zoal over te vertellen?

Wel, men heeft dus een paar holen in het aardoppervlak waarin water staat te koken. En om de zoveel minuten – als de mechaniek meewil – komt daar een straal water/stoom uit rochelen aan een intensiteit en een hitte dat men er zijn pietje liever niet zou tussen hebben steken.

Voila.

Plezant om te zien, hoor. Maar het heeft weinig zin om daar nu een halve dag op te staan loeren.Veel meer dan de geysers is er in Geysir ook niet te zien, afgezien van het strategisch aangelegde hotel en het belendende restaurant.

Omdat de avond al vallende was, schoven wij ons voertuig naar een naburig Icelandair Hotel in Flurir.