Andere tijd, zelfde discussies.

Ziehier enkele stimulerende fragmenten uit de General Theory (1936) die ik Kindle-achtig markeerde voor latere consultatie. Gewoon omdat mannen die het onderhoud van snor en wenkbrauwen ernstig nemen het verdienen om geciteerd te worden.

Het veschil tussen de beurs en de boer

In the absence of security markets, there is no object in frequently attempting to revalue an investment to which we are committed. But the Stock Exchange revalues many investments every day and the revaluations give a frequent opportunity to the individual (though not to the community as a whole) to revise his commitments. It is as though a farmer, having tapped his barometer after breakfast, could decide to remove his capital from the farming business between 10 and 11 in the morning and reconsider whether he should return to it later in the week.

People, profit, planet

There is no clear evidence from experience that the investment policy which is socially advantageous coincides with that which is most profitable. It needs more intelligence to defeat the forces of time and our ignorance of the future than to beat the gun.

 Wat Jan met de Pet denkt dat de Man in de Straat denkt…

Even outside the field of finance, Americans are apt to be unduly interested in discovering what average opinion believes average opinion to be; and this national weakness finds its nemesis in the stock market.

Speculatie kan geen kwaad, tenzij…

Speculators may do no harm as bubbles on a steady stream of enterprise. But the position is serious when enterprise becomes the bubble on a whirlpool of speculation. When the capital development of a country becomes a by-product of the activities of a casino, the job is likely to be ill-done.

 Casino’s en het publieke belang

It is usually agreed that casinos should, in the public interest, be inaccessible and expensive. And perhaps the same is true of stock exchanges.

 Een tobintaks, iemand?

The introduction of a substantial government transfer tax on all transactions might prove the most serviceable reform available, with a view to mitigating the predominance of speculation over enterprise in the United States.

Dierlijke driften

Even apart from the instability due to speculation, there is the instability due to the characteristic of human nature that a large proportion of our positive activities depend on spontaneous optimism rather than on a mathematical expectation, whether moral or hedonistic or economic.

Most, probably, of our decisions to do something positive, the full consequences of which will be drawn out over many days to come, can only be taken as a result of animal spirits — of a spontaneous urge to action rather than inaction, and not as the outcome of a weighted average of quantitative benefits multiplied by quantitative probabilities.

Liever volledig verspild dan half verspild

It is curious how common sense, wriggling for an escape from absurd conclusions, has been apt to reach a preference for wholly ‘wasteful’ forms of loan expenditure rather than for partly wasteful forms, which, because they are not wholly wasteful, tend to be judged on strict ‘business’ principles. For example, unemployment relief financed by loans is more readily accepted than the financing of improvements at a charge below the current rate of interest; whilst the form of digging holes in the ground known as gold-mining, which not only adds nothing whatever to the real wealth of the world but involves the disutility of labour, is the most acceptable of all solutions.

Flessen vullen met bankbriefjes

If the Treasury were to fill old bottles with banknotes, bury them at suitable depths in disused coalmines which are then filled up to the surface with town rubbish, and leave it to private enterprise on well-tried principles of laissez-faire to dig the notes up again (the right to do so being obtained, of course, by tendering for leases of the note-bearing territory), there need be no more unemployment and, with the help of the repercussions, the real income of the community, and its capital wealth also, would probably become a good deal greater than it actually is. It would, indeed, be more sensible to build houses and the like; but if there are political and practical difficulties in the way of this, the above would be better than nothing.

The analogy between this expedient and the goldmines of the real world is complete. At periods when gold is available at suitable depths experience shows that the real wealth of the world increases rapidly; and when but little of it is so available our wealth suffers stagnation or decline. Thus gold-mines are of the greatest value and importance to civilisation. Just as wars have been the only form of large-scale loan expenditure which statesmen have thought justifiable, so gold-mining is the only pretext for digging holes in the ground which has recommended itself to bankers as sound finance; and each of these activities has played its part in progress — failing something better.

Ontwikkelingssamenwerking doet niet wat we ervan verwachten, zo stellen verschillende auteurs de laatste jaren vast. De armoede in de wereld lijkt nog altijd uitzichtloos groot en de Westerse hulp heeft zelfs tot welgedocumenteerde perversiteiten geleid. Hoe is het zover kunnen komen? En heeft het wel zin om voort te boeren met die hulp? Vredeseilanden probeert antwoorden te geven en geeft haar visie op waar het met ontwikkelingssamenwerking naartoe moet.

Soms zet ik mijn bril op en schrijf ik pseudo-intellectuele stukken van veeleer langdradige aard. In dit geval fungeerde ik als co-auteur ter formulering van onze visie op ontwikkelingssamenwerking. Lees verder op MO.be…

Volgens de laatste telling zijn we nu officieel met z’n 7 miljard op de aardkloot. Dat nieuws geeft aanleiding tot een hernieuwde oproep om de bevolkingsaangroei desnoods met dwang terug te dringen. Etienne Vermeersch is één van de voornaamste uitdragers van die boodschap.

Ik ben fan van de professor, maar op dit punt permiteer ik mij de vrijpostige overmoed om hem tegen te spreken.

Over het uitgangspunt discussieer ik niet. De snelle bevolkingsaangroei is een probleem. De uitdaging om iedere aardbewoner de mogelijkheid op een waardig leven te geven, zonder de biofysische capaciteit van de planeet te overschrijden, wordt moeilijker bij elke geboorte.

De wereldwijde bevolkingsaangroei moet dus getemd worden. Hoe? Desnoods met dwang, betoogt Vermeersch. De eenkindpolitiek van China wordt genoemd als succesvol voorbeeld.

Vooraleer we op die kar springen, dringen zich evenwel twee vragen op. Ten eerste: is een gedwongen geboortebeperking echt de efficiëntste oplossing? Ten tweede: zijn we dan bereid de mindere kanten van die politiek te aanvaarden?

In zijn boek Development as freedom toont Amartya Sen aan dat het vruchtbaarheidscijfer bij vrouwen samenhangt met twee factoren: de opleidinsgraad- en de tewerkstellingsgraad van vrouwen. Waar de opleidinsgraad- en de tewerkstellingsgraad van vrouwen stijgt, daalt het het geboortecijfer spectaculair.

Ruimer bekeken, is er wereldwijd een waarneembaar verband tussen het vruchtbaarheidscijfer en

• toegang tot onderwijs voor vrouwen
• de mate waarin vrouwen tegen betaling buitenshuiswerken
• mogelijkheden voor vrouwen om een zelfstandig inkomen te verdienen
• de eigendomsrechten van vrouwen
• algemene status en positie van vrouwen binnen de sociale cultuur

Samengevat: stop de bevolkingsgroei door ervoor te zorgen dat vrouwen een volwaardige maatschappelijke rol spelen, in plaats van hen alleen als geboortemachines te zien.

Leuk, maar is het probleem niet zo prangend dat we toch voor dwang moeten gaan, zoals in China? Sen vergelijkt daarop de Indiase staat Kerala met China, die op een aantal factoren zoals het peil van gezondheidszorg goed te vergelijken zijn. Kerala beschikt over een aantal andere gunstige kenmerken voor empowerment van vrouwen, zoals een hoge scholings- en tewerkingstellinggraad, maar ook een wettelijke erkenning van eigendomsrechten voor vrouwen.

Resultaat? Sinds de invoering de eenkindpolitiek in 1979 is het geboortecijfer in Kerala sneller gedaald dan in China. Halfverwege de jaren ’90 lag het geboortecijfer in Kerala op 1.7 kinderen per vrouw, waar dat voor China 1.9 was. (In 2009 lag het Chinese geboortecijfer op 1.77, voor Kerala vond ik geen recentere cijfers.)

Goed, de resultaten zijn dus ongeveer gelijk, zou je kunnen stellen, dus het maakt niet echt uit welk pad je volgt. Dan hebben we het nog niet over de schaduwzijde van de eenkindpolitiek gehad.

Ten eerste schend je met dwangmaatregelen de fundamentele vrijheid om zelf te beslissen over je gezin. Daarentegenover staat de piste van sociale ontwikkeling, die de aanspraak van vrouwen op fundamentele vrijheden vergroot. Net door die grotere zelfbeschikking kiezen vrouwen voor minder kinderen.

Ten tweede kent China een hogere sterfte onder meisjesbaby’s. Meisjes zijn over het algemeen minder gewenst dan jongens en worden daardoor vaker verwaarloosd, met een hogere sterfte tot gevolg. Om bij ons voorbeeld te blijven: Kerela kent geen significant verschil tussen de sterfte onder meisjesbaby’s en jongensbaby’s.

Ook in India zijn overigens door de jaren heen vormen van dwang uitgeprobeerd door de verschillende overheden: mondelinge dreigementen, sterilisatie als voorwaarde voor deelname aan armoedebestrijdingsprogramma’s, ontzegging van zwangerschapsuitkering, mensen met meer dan twee kinderen uitsluiten van deelname in verkiezingen, mensen met meer dan twee kinderen weren uit overheidsbanen, enz. Al die maatregelen hadden weinig directe invloed op het vruchtbaarheidscijfer. Sterker nog: ze werden zelfs gevolgd door een lange periode van stagnatie in het geboortecijfer.

De slotsom hoeft niet eens zo’n deprimerend verhaal te zijn: versterk de economische en politieke rol van vrouwen om de bevolkingsaangroei radicaal te dempen. Als ik dan even heel plat voor mijn eigen winkel mag rijden: investeer in familiale landbouw, want in ontwikkelingslanden maken vrouwen tot 70% de dienst uit in deze sector.

Noot: Ik doe Amartya Sen oneer aan door een pleidooi voor de versterking van de positie van de vrouw te koppelen aan een daling van het geboortecijfer. Heel het punt van Sen is net dat we het toekennen van fundamentele vrijheden niet moeten rechtvaardigen door een winst in een ander domein. Fundamentele vrijheden (stemrecht, toegang tot onderwijs, arbeid, etc) zijn belangrijk, punt. 

In het verleden leken er aanleidingen genoeg te bestaan om hem af te branden, maar achteraf bleek de waarheid dan telkens anders te liggen. En nu is er dus de gecontesteerde lobbyreis naar Qatar waarbij Koekelberg een post bij Interpol ambieerde.

Enfin, daar is het debat naar verschoven. Want wat begon met een betichting van misbruik van politiegeld voor privédoeleinden door de secretaresse, vervelde tot een debat over de wenselijkheid en de kostprijs van die reis.

Flashback.

Op 19/2/2011 reserveert De Morgen haar voorpagina voor een anonieme brief die zich vooral tegen de secretaresse richt van Koekelberg, Sylvie Ricour. Nog maar een paar dagen eerder waren zij en haar collega door het Grondwettelijk Hof witgewassen in de zaak rond hun benoeming.

Dat gebeurde wel eens vaker in de “politierel“: nadat de betrokkene is vrijgesproken van eerdere beschuldigen, valt enkele dagen later een anonieme brief uit de lucht met nieuwe aantijgingen. Je zou daar een tactiek achter kunnen vermoeden, voorlopig houden we het op een vaststelling.

De brief in de Morgen van 19/02/2011 bevat weerom enkele niet onaardige beschuldigen. Beschuldigingen waarop Koekelberg zelf meer in detail reageert, maar pas in de krant van 21/02/2011 en niet op de voorpagina, evidemment.

Anonieme brief: Ricour deed naar aanleiding van de reis naar Qatar privé-aankopen op kosten van de politie. De koffers maken deel uit van haar persoonlijke garde robe.
Koekelberg: “Ik kan u verzekeren: die koffers staan op het commissariaat-generaal ter beschikking van alle personeelsleden. Wie een koffer nodig heeft, kan altijd langskomen.”

Anonieme brief: Ricour rijdt in een dienstvoertuig met zwaailicht.
Koekelberg: “Sylvie Ricour beschikt al jaren over een dienstvoertuig, volkomen volgens de reglementering trouwens. In de auto waar ze tot december 2010 mee reed, zat in de koffer een zwaailicht. Dat moet, omdat haar auto door de dag gebruikt kan worden door iemand anders. Zelf heeft ze het zwaailicht nooit gebruikt.”

Anonieme brief: Er werden Delvaux-koffers gekocht om als relatiegeschenk te geven aan de andere delegaties.
Koekelberg: “We hebben wel relatiegeschenken uitgedeeld, maar dat waren USB-sticks en pennen met het logo van de federale politie.”

Anonieme brief: Ricour spreekt onvoldoende Engels om iets zinnigs uit te steken op een internationale top.
Koekelberg: “Ze spreekt wel Engels, beter zelfs dan ik. Anders had ze daar inderdaad niets kunnen doen.”

Comité P onderzoekt de vermeende privé-aankopen met politiegeld en komt tot de conclusie dat er geen sprake is van onregelmatigheden.

Zoals men aan de tapkast pleegt te zeggen: ‘t Is misschien niet waar, maar er is toch iets van. En ja, nog genoeg om over verder te discussiëren.

Want zo arriveert het debat na bijna twee weken dan toch waar het eigenlijk van in het begin over moest gaan. Moet België zulke posten ambiëren? Hoeveel mag zo’n ambitie kosten? Welke verblijfsomstandigheden zijn billijk? En welke valiezen mag de politie aanschaffen voor dienstreizen?

Was dat nodig dat de politie Delvaux-koffers kocht? Is een koffer/trolley made in China van 60 euro uit de Carrefour niet genoeg? Ik heb daar geen verstand van, ik kan de aankoopverantwoordelijke van de politie enkel adviseren dat er op iBood.com mettertijd performante trolleys worden aangeboden voor een prijsje.

Dan die gadgets. Moet dat? Ik denk niet dat een van de aanwezigen in Qatar verlegen zat om een usb-stick of een balpen.

Was die receptie voor 800 man ten bedrage van van 35.000 euro nodig? Ik ken de geplogenheden niet, maar eentje gratis en de rest zelf betalen lukt ook. (Ter info: 35.000 euro daarmee kan je 1.707 bakken Duvel tanken.)

Over de totale kostprijs van het Qatar-avontuur circuleerde de voorbije dagen een bedrag van 100.000 euro, wat een afronding bleek van 92.000 euro. Even verderop staat dan dat men in de omgeving van de politiebaas een cijfer van 65.000 euro geeft. Ik wacht nog altijd op de finale rekening, maar dat het daar niet van de voorniet was, is wel duidelijk.

Allemaal gerechtvaardigde vragen dus, die in elke sector – privé of publiek – aan de orde zijn. Maar waarom moeten die vragen in deze altijd vooraf gegaan worden door een resem lage roddels, genre: “de secretaresse kent geen Engels”.

Nog meer naast de kwestie is het geginnegap van bepaalde journalisten wanneer ze over die secretaressen spreken. Steevast wordt daarbij het woord “canapébenoeming” in omloop gebracht. Het Grondwettelijk Hof heeft net bevestigd dat er met hun benoeming formeel niks mis is en nooit is er bewezen dat er “relationeel verkeer” plaatsgreep tussen Koekelberg en één van de dames.

Dus ofwel toon je dat nu wél glashard aan, ofwel zwijg je, want die mensen hebben ook een familie. Wat er in canapés ter redactie van menig dagblad of tv-journaal gebeurt, neemt voor zover bekend veel concreter vormen aan dan bij de politietop.

Ook onze regeringslui past iets meer zuinigheid in hun verontwaardiging, zeker nu blijkt dat de inspectie van financiën toestemming gaf voor de receptie van 35.000 euro. En het budget voor de hele reis stond waarschijnlijk ook wel ergens in een begrotingstabel ingeschreven die door meer dan één commissie werd goedgekeurd.

Update 6/3/2011, 17.45u: Koekelberg neemt ontslag.

Afwachten hoe dit verder loopt. De tijd heeft ons geleerd dat in deze affaire de zaken zelden zijn wat ze eerst lijken.

Stel nu dat een journalist deze eenvoudige vraag aan alle ministers voorlegt: heeft u die mail gelekt? Neem er dan maar vergif op in dat ze dat allemaal schaapachtig gaan ontkennen. Ikkeuh?

Het zou gegarandeerd een sappige whodunit opleveren, want er is in dit geval wellicht meer dan één leugenaar in het spel. Het valt tenslotte te verwachten dat meerdere hommels tegelijk en om ter ‘t eerst met die mail stonden aan te schuiven bij ‘s lands redacties.

En wat is dan het ergste?

Iemand die een mail opstelt met nogal pijnlijke zelfkritiek en een stel halfspitante uithalen naar collega ministers, of ministers die van verklikkerke doen en daarover liegen dat het pijn doet?

Waarmee ik dus niet gezegd heb dat het netjes (of productief) is om mailenderwijs een kwalijke toon aan te slaan over collega’s. Maar u gelooft nu toch niet echt dat het fijnzinnigheidsdepartement bij N-VA of CD&V fleurige emoticons inlast wanneer er over politieke concurrenten gesproken wordt?

Kijk, politici van boven-parochiaal niveau zouden die kwestie als volgt oplossen:

1. men ontvangt de stoute mail;
2. men brengt die op de ministerraad en praat daar een hartig woordje over door;
3. men gebruikt dat incident ten gepaste tijde als hefboom om een punt binnen te halen.

Dat de wie-is-de-lekker-vraag niet gesteld wordt, is overigens logisch. Een beetje Wetstraat-journalist weet uiteraard allang wie achter die lekken zit. Maar nog liever dan een journalistiek relevante vraag voor de lezer te beantwoorden, kukelt men van “bronnengeheim”. Want wie de lekkers aan de muur nagelt, mag nooit meer smullen van zo’n mailprimeur.

En dan?

Stop daarmee. Ik zei: radicale hervormingen. Radicaal, zoals in: “afschaffen die handel”.

Laten we beginnen met het gewests- en gemeenschapsniveau. Bekijk toch eens de lijst met bevoegheden van de Vlaamse regering: economie, landbouw, milieu, media, armoedebestrijding, inburgering, toerisme, welzijn, openbare werken, energie, wonen, ruimtelijke ordening, sport, gelijke kansen, cultuur, onderwijs.

Leg daarnaast de bevoegdheden van de schepenen van een doorsnee stad of gemeente: economie, wonen, werk, openbare werken, toerisme, cultuur, gelijke kansen, sociale zaken, milieu, onderwijs, sport, handel, landbouw, ruimtelijke ordening, jeugd.

Ik zie: een mottig deken van overlappende bevoegdheden. Hetzelfde trouwens voor de provincies.

Zeg het mij. Waarom zouden wij pakweg in Leuven nog moeten bedelen bij de keizer-kosters in Brussel om ochhere een lap asfalt, of een paar honderd meter fietspad? Kunnen wij hier toch perfect zelf instaan voor onze openbare werken?

Waarom ons nog langer in knechtsgestalte laten betuttelen en bevoogden, in plaats van onze eigen energievoorziening, onze eigen landbouwproductie, onze eigen cultuurinitiatieven en ons eigen onderwijs uit te bouwen?

Waarom ons nog hoereren aan spastische decreetgevers hogerop, die elk initiatief vermolmen met hun verambtelijking, waardoor iedereen alles kan tegenhouden en niemand nog iets kan beslissen.

Het is u onderhand duidelijk. Het Vlaamse niveau is duur en volstrekt overbodig. Gedoemd om te verdwijnen. Beleid dicht bij de burger, rigoreuze decentralisering richting steden en gemeenten. Het ligt in de geschiedenis besloten. Historisch urbanisme.

Maar ik stel niettemin voor om die geschiedenis een handje toe te steken. Ja, dat is een boodschap aan de gladakkers aan de onderhandelingstafel. Durf eens out of the box denken.

Maak u verder geen zorgen. Ik blijf op café gaan en hou u op de hoogte van verdere baanbrekende denkrichtingen inzake staatsordening die zodoende in onze benevelde geesten fermenteren.

De secretaresses van Fernand Koekelberg, de commissaris-generaal van de federale politie, krijgen hun premies terug. Koekelberg was twee jaar geleden in opspraak gekomen omdat hij zijn twee secretaresses, Sylvie Ricour en Anja Savonet, onwettelijk zou hebben benoemd.

Toenmalig minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael (Open VLD) besliste toen onder meer dat de twee vrouwen geschorst werden en dat ze hun extra premies moesten inleveren. Hun schorsing werd snel tenietgedaan, nadat ze gelijk kregen van het gerecht.

Het Grondwettelijk Hof oordeelde nu ook dat er geen sprake mag zijn van discriminatie in het premiestelsel. En dus besliste Koekelberg hen de opslag met terugwerkende kracht toe te kennen.

De laatste keutel van wat ooit tot de “politierel” uitgroeide, is nu dus ook bij de quatsch-fractie gesorteerd.

Misschien, heel misschien, is het nu tijd voor een minuutje introspectie bij de mensen die over deze zaak berichtten.

Misschien, heel misschien, zou de conclusie wel eens zijn dat men indertijd al te gretig de beschuldigingen van de luidst roepende tweezak overnam. Van een vervalst examen, over verduisterde pv’s tot vervalsingen van de eigen benoemingsprocedure… Een “zou” volstond.

Mijn eigen modeste keukentafelonderzoekje kwam in december 2008 al tot de vaststelling dat de bewijskracht tegen de voornaamste betrokkenen –  Fernand Koekelberg en Guido Van Wymersch –  enige hardheid miste.

Voor de liefhebbers, bij deze nog eens een opsomming van wat er hier over deze zaak verscheen in de tijd ik nog maatschappelijke relevantie nastreefde:

• Het vermoeden van (on)schuld voor Guido Van Wymersch (7 december 2008)
• Fernand en de oude koe (5 april 2009)
• Geseponeerd (30 mei 2009)
• Guido Van Wymersch nu ook (19 juli 2009)
• Tot zover de politierel (wat u nu leest)

Ongewoon, omdat de schaarse aanwezigen uitblonken in alertheid. Ongewoon ook, omdat het sinds het migrantenstemrecht geleden is dat de Senaat nog zo breed in de media kwam.

TerZake zond de tussenkomst van de minister zelfs integraal uit. Nochtans is het zeldzaam dat een beleidsmaker in dit programma nog maar voorbij de intentieverklaring tot het opbouwen van een redenering geraakt.

En toch weergalmt vooral verontwaardiging in de mediagrot. Pas tout le monde aime papa. Gebrek aan respect voor de instellingen! Zo zat als een struisvogel op wieltjes!

Ik weet het zo niet. Zou al die aandacht er geweest zijn indien hij – zoals de meeste ministers – het antwoord op deze parlementaire vraag machinaal van het blad had afgekolfd?

Tarara.

De commentatoren mogen dus iets zuiniger zijn met hun reprimandes en hun grote verontwaardiging. Want zonder de dramaturgische toonzetting van de minister, hadden zij geen aandacht geschonken aan de stand van zaken in het pensioendebat en hadden ze andermaal over de Senaat geen lettergreep gerept. Laat staan dat de jeugd kennis had genomen van de begrippen “groenboek” en “witboek”.

De minister maakt tevens aanspraak op felicitaties voor zijn verdienstelijke Nederlandstalige tongval. Het is hem daarbij vergeven dat hij her en der rustpunten inlast om breeduit na te smekken op de kleffe woordenbrei die zijn medewerker klaarstoofde naar de smaak van het halfrond.

Maar ja. Spreekt een Franstalige eens een glunderende mond Nederlands, dan wordt hij meteen van openbare dronkenschap beticht. Als dat laatste waar is, is dat overigens een hoopgevende zaak voor de tweetaligheid in ons land (en voor de beurskoers van AB Inbev).

Enfin. Als Michel Daerden nu eens voor het Europees Parlement zou klaarspelen wat hij op enkele uren tijd voor de Senaat realiseerde in termen van media exposure, hij zou de democratie geen kleine dienst bewijzen.

De totale doorbraak van asociale netwerken
Je verzamelt er in een handomdraai al je vijanden en kan er met een flair van welgemanierde schoftelijkheid je afkeuring laten blijken dankzij de omnipresente “vind ik kut”-knop.

BV-schaarste bereikt tipping point
Niet de klimaatopwarming, grondstoffenschaarste of opflakkerende voedselcrisissen zullen in 2010 bepalend zijn, wel de voortschrijdende uitputting van BV’s.

Nog meer dan het Internet met zijn vervloekte gratis content dreigt de BV-uitputting het medialandschap tot woestenij te verschorren.

Nieuwe instituten zoals de griepcommissaris ten spijt, is de instroom van nieuwe BV’s te klein om een antwoord te bieden op de dodelijk uitval van BV’s en de toenemende vraag, nu ook de kwaliteitsbladen almaar meer steunen op de wederwaardigheden van de BV-gilde.

Verslaggeving over Facebookgroepen en De Slimste Mens kunnen in het begin van het jaar de schaarste nog even maskeren, maar daarna is het over en uit.

De regering stelt daarop in crisisberaad voor een cohorte BV’s uit pensioen terug te roepen. Ja, zelfs Will Ferdy wordt in alle kringen weer volledig gerehabiliteerd. Een piste op langere termijn is een gericht kweekprogramma, dat vanzelfsprekend per reality format naar de huiskamers verscheept wordt.

De telecom-oligopolisten blijven ook in 2010 het internet castreren
Ondanks de aangekondigde zegeningen, verlammen Tripple play en dichtgetimmerde settop boxen de markt verder.

Overal breekt mobiel internet door, behalve in België. De aanbieders vinden hun tarifering per 100 kilobyte perfect passen in de retro-tijdsgeest. “De praktijk van de voorbije tien jaar wijst bovendien uit dat 90% van onze klanten die nieuwerwetsigheden toch allemaal niet gebruikt”, luidt het in een reactie van de gevestigde spelers.

En wat is er nu van mijn voorspellingen van vorig jaar uitgekomen?

• Op de ruïnes van de ineenstuikende woningmarkt zal ik mij in 2009 hopelijk enkele bescheiden vierkante meters woonoppervlakte verwerven. CHECK
• De politierel blijkt nog meer opgeblazen dan de balans van een doorsnee grootbank. CHECK

Andere elementen zijn ofwel nog in opbouw, ofwel je reinste wishful thinking van mijnentwege.

Vandaar het consonant hoerageschal bij de Vaderlandse media toen bekend raakte dat het wapen waarmee de dolle schutter in Fort Hood te werk ging, de vrucht was van het Belgische wapengenie. Verschoning: van het Luikse Wirtschaftswunder.

Nu heeft men van den Waal in het Vlaamse landsgedeelte al zaken gezegd die in de context van een huwelijksaanzoek als ongepast ervaren zouden worden. We gaan dat hier allemaal niet herhalen, maar laat het duidelijk wezen dat er aan één ding niet te tornen valt: hun wapentuig is excellent.

Een vlugge zoekopdracht leert dat ook den Amerikaan unaniem is in zijn oordeel over de FN-schietijzers made in Belgium.

Fabrique Nationale Herstal (FNH) has been the epitome of innovation, quality and dependability for more than 100 years.

Nu hoort ge ‘t van een ander.

Het is trouwens lang niet de eerste keer dat onze lilliputternatie aan de basis ligt van een gebeurtenis met internationale uitstraling. Neem nu de eerste wereldoorlog. Met welk wapen, denkt u, werd de aartshertog Franz Ferdinand naar zijn kist geleid? Met dit veulen uit de FN-stal.

Zo, voelt iedereen zich al wat beter?