Uitgedroogd, suikerspiegel en bloeddruk in vrije val, geen vooruitkomen of -kruipen meer aan. De 20km door Brussel… dat is mij al beter vergaan. Op een 300-tal* meter van de finish ben ik kortstondig flauwgevallen. De plek was dan weer goed gekozen: vier omstaande verplegers van het Rode Kruis schepten mij reflexmatig op en lieten mij finishen op 1u46 in de nabijgelegen Rode Kruis-tent. Continue reading
Na het beeldverhaal van de sobere heroïek in mijn eerste 20km door Brussel,
na mijn pasklare oplossing voor het wereldwijde hongerprobleem aan de hand van de curryworst (die enkel door het niet vervuld zijn van mineure randfactoren zijn implementatie nog niet kende),
is het nu tijd voor het gevoeligere fondsenwervende werk:
‘t Moet ergens midden maart geweest zijn dat wij de vlucht kozen richting Marokko. In zes dagen kabbelden wij door Casablanca, Marrakech en Rabat, met dank aan de Marokkaanse spoorwegen voor de grote verplaatsingen.
Als het op doelloos reizen aankomt, zijn wij modeltrotters. Onze werkwijze? Zonder plan van aanpak rondstruinen in steden, hier en daar een theetje slurpen of, zoals in Rabat, een bièrre spéciale in de Noord-Afrikaanse versie van Café In Den Ouden Tijd. Zwijg ons van: dat moet je zeker gezien hebben. Wij moeten niks. Hoogstens wat foto’s trekken – en dan nog. Continue reading
In 2010 zou ik dus weer gaan lezen. Daarmee bedoelde ik: fictie. Want professioneel en uit loutere interesse verwerk ik dagelijks vadse hoeveelheden geschreven informatie, waarvan het nutsniveau naderhand veelal betwistbaar is.
Romans daarentegen, behoorden de voorbije jaren slechts in homeopathische mate tot mijn leesdieet. Terwijl ik eigenlijk altijd veel plezier beleef aan een goedgeschreven verhaal, hoe anorectisch de plot ook. Continue reading