Veel verteerbaarder indrukken troffen wij zaterdag aan op Laundry Day. Een event waar ik allicht nooit zou verzeilen, ware het niet dat ik in mijn niet manische drang tot belangrijkdoenerij gebombardeerd ben tot resident photographer van een aanstormend dj-duo en tevens openingsact: Wonder Boys.

Daarvoor dus. En ook voor de draken natuurlijk. Indrukwekkend beesten.

Slideshow

Naar het schijnt is het warm in Benin, maar dat kunnen ook vooroordelen van mijnentwege zijn.

Ik zal er weldra zekerheid over hebben, want het is daar dat ik uit arbeidsmotieven naartoe trek. Niet alleen. In feite ben ik slechts een bleek aanhangsel van een schone delegatie met ondermeer Jef Colruyt, Marianne Thyssen, Rik Van Cauwelaert en Piet Vanthemsche.

De reden van ons samenzijn? Nu er zo binnenkortelijk mogelijk Beninese rijst in de Colruyt zal liggen, gaan we kijken welke lessen er voor bedrijven, politiek, boeren en ngo’s te trekken zijn uit dat experiment.

Ik kan niks garanderen, maar hopelijk kan ik af en toe een tweetje laten vliegen: http://twitter.com/jasperwiet

Een onmiddellijk gevolg van deze nooslijke feitelijkheid is dat steeds nieuwe avonturiers van het restaurantcircuit zich door de menukaart laten verleiden tot het uitproberen van een emmertje schelp. Helaas wil het geval dat niet alle lichaamsgestellen de schamele schelpinhoud tot het goede uiteinde kunnen verteren. Daar komen brokken van.

De tastbare repercussies daarvan kruiste ik fietsend op weg naar huis. Het was een dinsdagavond en al even na middernacht – strikt genomen woensdag dus. Een weekdag mag geen excuus vormen om de tappende middenstand op dat tijdstip nog van omzet te voorzien. ‘t Is verdorie dorstig weer, zei Frank, en een mens riskeert uit te drogen indien hij veel meer dan 6 uur onder de dons zweet ligt te dampen.

Eerst zag ik enkel een voorovergebogen vrouw in zebrajurk met zo’n riem rond haar middel die een eenrichtingsstraat breed is. Vervolgens merkte ik de man naast haar op. Hij zat weggezakt op zijn knieën, één hand steunend op het linkervoorwiel van een geparkeerde wagen.

Uit haar doen concludeerde ik dat dit geen gewoontegedrag was van haar gezel. Doch wanneer venten op hun knieën zeigen voor een vrouw, strekt afstandelijkheid tot aanbevelen.

De toestand bleek evenwel mijn vooroordelen tegen te spreken. Bij nader inzien was de man doende om krachtens al zijn overtuiging zijn maaginhoud tegen het asfalt te keilen. Op het gezicht van de dame viel ontzetting af te lezen. En onmacht. Ik stapte van mijn fiets.

Mevrouw keek mij sprakeloos aan. Alsof ze kniehoog weggezakt stond in de diaspora van verzuurde etensresten. Ik vroeg of er iets scheelde. Een vraag met een retorisch gehalte dat aan het bitterste cynisme grenst – zo besefte ik pas toen het laatste woord mijn mond verliet. Bij wijze van reddingsboei voor mijn overkomen, voegde ik er dus meteen aan toe of ik iets kon doen om hen ter hulp te zijn.

Affirmatief. “Mijn sjakosj vasthouden.” Zo kon ze vermijden dat haar flinterdunne sjaal zich van haar nek afrolde en zich in het braaksel drenkte van de man die haar broer bleek te zijn.

Broer leek inmiddels zijn laatste maag-spasmen aangesneden te hebben. Zijn devote modus operandi deed nochtans vermoeden dat hij het tot zijn mission statement rekende om een afgelijnde parking vol te spouwen.

Of het gaat gaan?
“‘t Gaat gaan”, sprak ze terwijl ze gebaarde om haar handtas.
“‘t Moeten die mosselen geweest zijn”, richtte hij zijn eerste woorden met betraande ogen tot mij. “Nooit meer.”
“‘t Is niet meer zover tot de auto”, troostte de zus.

Zus zou nog in een café verderop een emmer water vragen. Om de brokken naar een stroomafwaarts gelegen rioolput te dirigeren.

Zo eens bodemloos gubbelen: het kan pertang goed doen. Dat hield ik voor mezelf. Maar ‘t is toch waar zeker?

Dat het mij goed vergaan is, las u al. Dat u daar alle zusammen 1.245 euro voor overmaakte naar Vredeseilanden, is bij deze dan ook gevulgariseerd.

1.245 euro… Dat zijn omgerekend 15.100 frikandellen.

Aan zij die gesponsord hebben: dank.

Aan zij die niet gesponsord hebben: u krijgt daar nog wel eens een kans voor.

Ik nam waar: een geruite debardeur, een zwart duimdik brilmontuur, een jeans die afgemeten sleet op kniehoogte exposeerde en bruinlederen schoenen met een hoog loopgrachten-gehalte. Mij maak je dan niks wijs. Of toch. Het kon ook gewoon een modebewust medemens zijn die daar rechts van mij zitting nam.

Ik besloot de uitkomst van mijn overweging nog even op te houden voor nadere observatie. Niet voor twijfel vatbaar was de lijfgeur van zijn viervoeter-terrier. De emissie van rottingswinden afkomstig van de vacht van het wankel-oude dier, benamen meer dan alleen de eetlust. In de zonovergotenheid van het plein, vermengde die geur zich nog met die van de nabijgelegen friet-kroeten met samoerai en de driekwart afgekauwde dorum kepab die ooit tot hetzelfde menu behoorde.

Hoe gaat ie?

Op een publieke plaats een boek lezen is inderdaad een riskante onderneming. Bijvoorbeeld omdat er ongenode personages verblijf kunnen kiezen op de vrije plaatsen van de bank.

“Jelle? Serieus? Ben jij het? Heeej! Nou zeg, is me dat lang geleden. Hoe gaat ie?”
Haar schelle stemgeluid trok mijn aandacht weg van het hiervoor beschreven geurenpalet. Verwonderd keek ik links van mij, waar ze zich inmiddels had gestationeerd met een aplomb dat aan zelfvertrouwen niet ontbrak. Haar jurk was onderaan scheef afgeknipt, waardoor haar ene been er korter uitzag dan het andere.

“Goed. Ja, eigenlijk wel goed”, verbeet ik mijn verwondering en onvrede over de verstoorde rust. “En jij?”
“Nou, heerlijk hoor. Je weet wel: toffe job en een ge-wel-dig lief.” Ze helde wat over en knipoogde daarbij als moest ik een tweede en derde betekenislaag zoeken onder die zin.

Enig

Wat ik tegenwoordig doe “voor mijn kost”, wilde ze dadelijk weten. Op het gevaar af als naïeve wereldverbeteraar gearchiveerd te worden in het eerste indruk, gaf ik toe dat ik voor een ngo werk. Dat vond ze gelijk “enig”. Zo enig dat ze de sluizen van een eerste spraakwaterval opendraaide en een slof gemeenplaatsen over het Afrikaanse continent neerkletterde.

Haar exacte woorden schieten mij niet te binnen, maar ik parafraseer: die zwartjes rammelen misschien wel van de honger, maar sjonge, ze lachen toch maar telkens hun hagelwitte negertandjes bloot, terwijl hun bolle hongerbuikjes op en neer schudden van pure pret.

Tapis-plain

Inderdaad, hoe de tandwielen van deze wereld precies in elkaar draaiden, moest je haar niet vragen. Of net wel natuurlijk. Ik parafraseer andermaal: de wereld gaat om zeep, dat is bewezen, maar veel is daar niet aan te doen, en van de politiek moeten we ‘t ook niet verwachten, dus we doen maar beter op, want anders zijn wij twee keer gestraft.

Lichamelijk was zij verre van onaantrekkelijk, analyseerde ik terwijl haar wereldbeschouwende spraakwaterval in intensiteit toenam. Doch geestelijk spreidde zij een oppervlakkigheid die uitnodigde er tapis-plain op te leggen. Ik besloot dus vooral geen actie te ondernemen om door de permafrost van haar betweterigheid te penetreren.

Ik liet ook bewust na te vragen wat zij dan wel deed “voor haar kost”. Met geloofwaardige interesse frulde ik aan de kaft van mijn boek, terwijl zij haar laatste inzichten aangaande de teloorgang van mensheid over mij uitkieperde.

Zoiets wijs

“Nou zeg, vind je mij niet interessant?” beet ze mij een twintigtal seconden na het opdrogen van haar woordenvloed de neus af.
De waarheid is iets waar men zuinig op moet zijn. Ik duikelde dus mijn meest oprechte “mah, waarom zou ge dat denken” boven.
“Nou, weet ik veel. Je zegt wel erg weinig.”

“Welnee. Ik heb besloten dat ik wat minder moet praten en meer moet luisteren”, loog ik adrem, en andermaal uit loutere spaarzaamheid op de waarheid.
“Sjonge zeg. Zie je wel! Ik wist wel dat er iets was. Ongelooflijk! Jij hebt altijd zoiets wijs in je gehad hé. Precies zoals ik je me al die tijd herinner.”

Ik stond versteld van mijn groeiende beslagenheid bij het verpakken van mijn sociale handicaps als een vorm van misbegrepen diepzinnigheid.

Trouwplannen

Niet dat de situatie er daardoor aangenamer op werd. Ho nee. Want andermaal traden enkele bijrivieren van haar ontstuitbare gedachtenstroom buiten hun oevers. Ditmaal moest elke zandzak van kritische tegenwerping wijken voor de trouwplannen die ze zo nodig akelig concreet ontvouwen moest.

Alleen al de ligging van de feestzaal moest mijn afgunst wekken, zo maakte ze met al haar intonatievermogen duidelijk. Ongemak vervulde mij. In die mate dat ik de verder gezellige publieke ruimte gerust wilde ruilen voor een gedwongen opsluiting in een darkroom vergeven van cactussen en vleesetende planten.

Toen kreeg ze bericht op haar gsm. “Ze zijn er. Wij moeten ervan door. Doeg!” En ze vertrok. Rechts van mij veerde ook de veronderstelde kunstenaar op, die zich een mediterend stilzwijgen had aangemeten. Hand in hand liepen ze weg richting station. De terrier als een aanhangwagen van vlooien en pestlucht achter zich aan trekkende.

En al die tijd zat ik te denken: van waar ken ik die vrouw?
(En ook wel: waarom investeren wij nog in onderwijs en kennisontwikkeling als er onder onze Noorderburen reeds exemplaren zijn die toch al alles weten?)

Eindtijd van mijn 20km door Brussel 2010: 1u33min. In detail ziet dat er ongeveer zo uit (link naar Runkeeper – tijden/afstanden komen niet helemaal overeen omdat de gps-tracking al van voor de start begon)

Straffe verhalen uit de koers heb ik helaas niet. Mijn enkels, rechterknie en platvoeten die na 15km beginnen te protesteren zijn nog bezwaarlijk nieuws te noemen. Verder was ik afgesloten van de buitenwereld dankzij het tempo-bevorderende gedreun van Queens of the Stone Age en AC/DC in mijn oorschelpen.

Zo. De kritische sponsor die wachtte op resultaten alvorens zijn act te stellen, mag dat nu of de komende dagen nog altijd doen op het rekeningnummer van Vredeseilanden: 000-0000052-52 met vermelding Loper: Jelle Gooosens.

Mijn entourage dankt u.

Mijn 20km door Brussel slash Loop naar Afrika-campagne breekt na een kleine twee weken zoveel potten als sommige polletiekers beloftes (ja, ik schrijf dit van aan de toog, waar het spraakwater met hectoliters de volksmond invloeit).

Zo haalde ik gisteren nét niet de voorpagina van Het Laatste Nieuws. Vlaanderens meest gelezen gazet heeft nu ook een meest gelezen artikel. Daarin wordt naast mijn deelname aan de 20 kilometer ook de precaire veiligheidssituatie van sommige parcoursonderdelen belicht. Er zou geen verband bedoeld zijn tussen die twee.

Thans ben ik dus een mediafiguur. En als mediafiguur ben ik voortaan over alles interpelleerbaar. Hier alvast enkele uitgesproken meningen om het zomerse talkshowseizoen aan te zwengelen:

• Ga ik stemmen? Ja! Maar ik zal na het uitbrengen van mijn stem de elektronische stemkaart inslikken voor de ogen van de wachtenden om via mijn verteringsproces de vergankelijkheid van onze democratie aanschouwelijk te maken. (In geval van papieren stemming permiteer ik mij vijf minuten om het papier voldoende week te smekken.)
• Vind ik dat de koning naar Congo mag? Ja, maar enkel als Piet Piraat mee mag. Of die zwarte van Ketnet.
• Ben ik voor de confederale staat? Absoluut, zij het onder postume voogdij van vader Eyskens of Achiel Van Acker.

Altijd bereikbaar. Tenzij na zondag, als ik mij totaal in de vernieling gelopen heb.

Een boodschap in het Engels, zodat de internationale donorgemeenschap de kar der generositeit mede kan vullen.

Jawel, het moment van ‘t jaar is dus weer aangebroken. 20km zal ik op 30 mei door de straten van Brussel huppelen voor een nobel doel. En u kan deel worden van de experience.

Sponsor mij met enkele staalhaarde (en vanaf 30 euro zeer fiscaal aftrekbare) euro’s voor Vredeseilanden.

• 000-0000052-52 met mededeling ‘Loper: Jelle Goossens’.
• Online geven kan ook met dezelfde mededeling.

En verder: sharen die boodschap. Dat ze zo viraal moge worden als herpes op groeihormoon.

(A propos: mijn belofte van vorig jaar om nooit meer in de derde persoon over mezelf te spreken, heb ik helaas niet kunnen houden. Maar hé, Johan Museeuw en Roger De Vlaeminck doen het ook nog altijd.)

Publieke (mannen)wc’s en properteit zijn an sich al niet compatibel, schoolwc’s zijn zonder veel uitzonderingen de overtreffendste trap van die vaststelling. Zo vormde de geur van aangestampte menselijke uitlaat die zich over de generaties aan de tegels had vastgeklemd, drie kleuterjaren lang een stellige aansporing om alles op te houden tot thuis.

Nee, dan lagen de wc’s in de middelbare school er paleislijk bij. Dat was enkel de verdienste van het poetspersoneel dat met grootse verbetenheid strijd leverde met het infernaal gegeven van driemaal daags geconcentreerd toiletgebruik van tieners. Om nog te zwijgen van de ongeregelde toiletrolintifada’s die uitgevochten werden met de vrouwenkant van het schoolsanitair.

Pubers, mijnheer, zijn varkens die niet onder het mestactieplan vallen.

Van de grond eten

Dat allemaal maar om te zeggen dat het met de wc’s van het eetcafé in deze vertelling zeker niet erger gesteld was dan op een ander. Te weten: van de grond eten strekt niet tot aanbevelen, al durf ik te betwijfelen of de uitkomst riskanter is dan een bezoek aan een minder gelegen pitabar.

Bij het betreden van de toiletten, stond hij aan de lavabo, het zweet parelend op het voorhoofd. Zijn blik staarde glazig in de spiegel alsof deze een diepere inkijk in zijn aandoening zou mediëren. Devoot wreef hij zijn handen in met een gel, die hij ondanks zijn worstige vingers middels chirurgische precisie uit een recipiënt doseerde.

Ik schonk slechts geringe aandacht aan zijn aanwezigheid en sloot mij op in het secreet. Niet dat ik een grote boodschap had te versturen, maar pisbakken zijn aan mij niet besteed. De wortels daarvan liggen (alweer) in de kleuterschool. Daar zag ik hoe iemand – die ik tot dan tot mijn prille vriendenkring rekende – zich met dichtgeknepen ogen en persende klankband in zulk een houder ontlastte. Een jeugdtrauma komt nooit te vroeg.

Ik kan niet

Nadat ik dus mijn korte zeg had toevertrouwd aan het geleefde porselein, stond de man nog steeds zwaar ademend met opengesperde ogen in de spiegel te turen. Zijn plompe lijf verijdelde mij een vlotte toegang tot de kraan. Daarom moest ik met een volgetankte hand zeep een slangenmanoeuvre uitvoeren om mijn vingers alsnog onder de waterstraal te positioneren.

“Ik kan niet…”, sprak hij vrij van introductie, terwijl hij naar de wc-pot wees die de resten van mijn bezoek nog aan het doorslikken was. Verder raakte hij niet. Zijn stem stokte als inhaleerde hij een peer.

Meneer moest dringend, dat verraadde zijn getrappel. Maar meneer kon niet.

Gratin van stront-spikkels

Het ongemakkelijke gesprek dat zich daarop ontwikkelde, meanderde tussen mijn compassievolle opmerkingen en zijn halve zinnen die walging uitdrukten voor deze omgeving. Ons oogcontact verliep langs de spiegel, die onverminderd het richtpunt van zijn knikkerdikke pupillen bleef. Gevraagd naar de properheid van de door mij gebezigde wc, kon ik enkel bevestigen dat een gratin van stront-spikkels de hals van de toiletpot bezette. Zijn onderlip trilde bij die woorden als prevelde hij een vaderons.

Hij maakte luidop de overweging om in de straat ergens aan te bellen. Bij de mensen thuis is het properder dan hier, raissoneerde hij. Duidelijk was dat een oplossing urgent was, wilde de dag gezellig en droog blijven.

Carapils en Westvleteren

Mij bewust van de totale impasse, zocht ik driftig mee naar een oplossing buiten de muren van de mannenwc. Mijn voorstel na een ogenblik van overpeinzing klonk haast triomfantelijk: “ga dan naar de vrouwenwc’s”. Want laat ons de waarheid eren: als het op hygiëne aankomt, verhouden mannen en vrouwen zich als Carapils en Westvleteren.

Dat deze opzichtelijke territoriumschending tot giftige reacties kan leiden bij de dames, is voorspelbaar als een soapplot. Maar positiever gesteld, kan zulke toenadering evengoed als de ultiemste vorm van mannelijke emancipatie gehuldigd worden.

Ik besloot in zijn plaats om het erop te wagen. Vluchtig spiedde ik het vrouwencompartiment aan de overkant af naar slechtgezinde gebruiksters. Niemand. Na een korte maar grondige netheidsevaluatie, gaf ik mijn “go” voor de tenuitvoerbrenging van ons geïmproviseerde opzet.

Gangbang van bacillen

Terwijl hij de wc-pot met dubbele stroken wc-papier bekleedde tot een zetel voor zijn smetvreeslijke ziel, hield ik de wacht in het niemandsland dat beide delen van het sanitair verbond.

Hij nam zijn tijd. Ik beelde mij ondertussen in hoezeer de gangbang van bacillen in deze ruimte ‘s mans dromen nog zouden teisteren.

Bij zijn uittreding handelde hij met zijn gebruikelijke zin voor zwijgzaamheid de verdere procedure af. Een kwart van de zeepbak werd afgetapt, de kraan werd met minimaal contact opengeduwd, waarna de opperhuid er van het schrobben moest aan geloven. Eens de handen drooggeblazen waren, besloot hij met zijn desinfecterende gel.

In het buitengaan wierp hij mij nog een opgeluchte hoofdknik toe die twee van zijn drie onderkinnen mobiliseerde. Een gebaar dat minstens als dank of impliciete vraag tot discretie kon geïnterpreteerd worden.

U schudt het hoofd? Gelijk heeft u, want u weet natuurlijk dat naar de kapper gaan voor een beetje vrouw een halftijdse betrekking is. Ik had dus beter moeten weten. Temeer omdat ik onder de klandizie zo enige exemplaren spotte die de impact van hun mechen op de perceptie van hun billen nog aan het voorrekenen waren.

Ziedaar dus de reden waarom ik na meer dan twee uur wachten eindelijk de kapperstoel kon bestijgen. Klagen doe ik niet, ze had mij tenslotte gewaarschuwd. Bovendien had ik mij die tijd in stilte bezig gehouden.

Geschoren balzak

Zo leerde ik dat grote borsten best leuk zijn, maar dat ze bij wijlen ook lastpakken zijn. Dat meer eten en minder wegen echt kan. Van een kerel met geschoren balzak vernam ik dat hij best tevreden was met zijn lichaam en grote eikel. Alleen was dat laatste onderdeel sinds zijn sterilisatie minder gevoelig geworden, wat een vluggertje in het borstelhok uitsloot.

Verder ben ik weer helemaal au courant in het debat of porno kijken al dan niet tot overspel gerekend moet worden. En zo ja, of gelijktijdige masturbatie zich dan als verzwarende omstandigheid aandient. Een vrouw deed alvast haar beklag: “Tien jaar lang hield hij er een geheim leven op na waarin hij met nicknames als penis_19cm inlogde op pornosites. Terwijl hij zichzelf voor de webcam betastte!” Zoiets behoeft geen spitante toevoeging om hilarisch te zijn.

Nog niet rijp

Maar goed. Een jaargang Flair en een kwartaal Dag Allemaal later, werd ik dan toch ontboden in het comfort van de kapperstoel. Ja, ze had mij gewaarschuwd dat het lang ging duren, dus ik verzekerde haar dat ik geen verwijten achter de hand had. Ze ruimde de haarrestanten van de vorige klant.

Ondertussen graaide de dame rechts van mij in een Hair-magazine om te illustreren hoe ze graag het kapsalon had verlaten. Hoewel driekwart eeuw haar slechts een schrale savanne van grijze begroeiing had nagelaten, wees ze gedecideerd een model aan met volumineuze blonde haardos.

Elke bijsturing vanwege de bedienende kapster werd afgewezen. Zo zou ze eruit zien, niet anders. Ik had het gevoel dat iemand die dame moest duidelijk maken dat zoiets niet tot het mogelijke behoorde en niet alleen omwille van haar magere hoofdtapijt. Om er als het model uit te zien, moest ze immers jong en aantrekkelijk zijn én kunnen lachen. Met mondhoeken die in een omgekeerde U naar de grond gewrongen staan, is dat uitgesloten. Haartooi is geen plastische chirurgie. Maar ik voel mij nog niet rijp om vrouwen op die toon aan te spreken. Beledigen doe ik nu wel al, zij het vooral onbedoeld.

Masterplan

“Hoe had u het graag gehad, meneer”, klonk het eindelijk.
“Wel, euhm. Een beetje van ‘t zelfde, maar dan een paar centimeter korter.”
Met deze vage richtlijn, ging zij aan de slag met de kam. Dadelijk legde ze onontgonnen haarlijnen bloot.

“Hoe kamt u uw haar? Naar voor, naar achter, opzij?”
Ik demonstreerde hoe ik iedere morgen mijn hand nat maak en mijn haren plat strijk.
“Welke richting is dat?”, vroeg ik.
Geen antwoord, alleen nieuwe vragen die nog verder buiten mijn kennisbereik lagen.
“Zal ik het opknippen langs achter? Hoe had u het graag rond de oren gehad?”

Ik onderbrak haar met de mededeling dat ik volledig vertrouwen stelde in haar expertise en professionaliteit. Empowerment heet dat. Het beste uit mensen halen. En ook wel je eigen incompetentie maskeren.

Daarop ontwikkelde zij een toekomstvisie en bijhorend masterplan op mijn haarsnit. Ik keurde de implementatie meteen goed.

“Is het zo naar wens?” besloot ze na een klein kwartier.
Wat zou ze doen als ik zou zeggen dat ik het te kort vind? Nee, ik ben geen slecht mens. Ik reageerde dus verrukt.

Ik aanvaardde nog haar aanbod om een “verfrissende tonic” in mijn nieuwe snit te roeren. Een aangename gewaarwording. Het aanbod om er nog gel bij te wrijven, hield ik echter af. Confituur heb ik thuis ook.

“Uw vrouw gaat niet kunnen geloven dat u zo lang bij de kapper hebt gezeten”, lachte ze me nog toe bij het ontdoen van mijn schort.

Ik lachte smakelijk mee. Ik zag mijn imaginaire wederhelft al aan de keukentafel rouwen bij een afgekoelde maaltijd, onder de verdenking dat ik op een ander de chauffage aan ‘t ontluchten ben.