Dat er fameus wat Hee Tervuren-fotomateriaal in de wachtrij staat, betekent dat ik hier toch nieuwe dingen kan posten terwijl ik eigenlijk het fut niet heb om iets tekstueels te produceren dat samenhang in denken doet vermoeden.
Dus voila: The Belpop Bastards. Een club die materiaal brengt dat volgens de overlevering bekend was in de jaren ’80.
Vorige week toefde ik om opleidingsredenen enkele dagen in de geburen van Utrecht. Dat is Nederland, voor de aardrijkskundige twijfelaars. Het zou wat sneu zijn om hier puntsgewijs uit de doeken te doen wat we geleerd hebben (veel trouwens), dus daar beginnen we niet aan.
Dinsdagavond trok ik dan weer de Utrechtse binnenstad in. Fantastisch gegeten heb ik daar niet en de Palm aan 2,80 gaf ook geen uitzicht op een wild drankgelag. Niettemin ben ik terplekke tot enkele bijzondere waarnemingen gekomen.
Wat te denken bijvoorbeeld van dit uitstalraam met blikken piemel die de klant rectaal welkom heet?
En deze karaktermens dan. Zat minutenlang blootlijfs een luchtgitaarsolo te spelen onder infuus van zijn iPod.
Bij momenten werd het zo psychedelisch dat de politie te fiets toch even een kijkje kwam nemen. Om uiteindelijk te concluderen dat de betreffende fantoommuzikant redelijk wagge was, doch geheel vrij van subversieve bedoelingen.
De obligatoire coffeeshop was uiteraard ook in het straatbeeld aanwezig.
En de rest ziet u in de slideshow:
Halé, mijn laatste setje van Tropiscala: de Boogie Wonderband. Een onschuldige coverband waar ik nog nooit van gehoord had. Waar, men ontdekt elke dag nieuwe dingen in deze randgemeente!
Een mijnheer uit Antwerpen in Overijse. De snoeper had snel genoeg het Chiro-volkje voor zijn podium in de gaten. Lutelle ogenblikken later stonden ze op het podium.