Meer dan een week heeft die miserie geduurd. Meer dan een week kreeg ik zo goed als geen foto’s naar flickr. Het bleek dus een Belgacom-probleem te zijn, en tot nader order moet mijn internetvoorziener dat netwerk bezigen. Maar de problemen lijken nu weer van de baan, dus we gaan onze ph-waarden daar niet verder door laten opdrijven.
Foto’s dus. Red Zebra tijdens Nerorock in Hoeilaart. Het groepgeworden bewijs dat de pubertijd de midlifecrisis en – wie weet – de derde leeftijd kan overspannen.
Ik krijg nu al een week amper foto’s naar Flickr opgeladen. Soms, na veel proberen, sijpelt er eentje door, maar globaal is het doffe ellende. Ligt dat aan Flickr, aan mijn computer, aan mijn internetconnectie of aan den Amerikaan in ‘t algemeen? Kak.
Evenzeer kak vind ik de advertentie van het nieuwe bankbedrijf dat nog geen echte nieuwe naam heeft maar dat wel al aangekondigde dat het van naam gaat veranderen maar dat nog niet weet hoe het precies in de toekomst zal gaan heten maar in de tussentijd wel dagelijks een grafische gruwel in alle dagbladen parkeert.
Niet dat ik zo een fijnbesnaard estheet ben, doch ik schat dat er wel meer mensen zijn die dit vadsig vinden. Alsof ze de greenkey vergaten weghalen. Als je dan toch een bodemloos advertentiebudget hebt, gun dan ook een almoes aan de ontwerper. Het getergde personeel verdient beter dan dit gebrek aan (huis)stijl.
Wie lanceert hier eens een reddingsplan voor?
KBC staat nu precies ook al wankeler dan de bedoeling was.
Ik zou er toch sterk voor willen pleiten om Steve Stevaert ook hier als schuldige aan te stellen, kwestie van zuinig te zijn op zondebokken in deze tijden van schaarste.
Was ik toch wel bijna uit het oog verloren dat er nog foto’s van Nerorock staan te pruttelen op mijn tollende schijfje…
Het moet zo ergens midden september geweest zijn en we mogen het nog zeggen: dat waren de tijden. De graanschuren waren vol, vette communautaire vissen verstrikten zich in de geloste netten, wachtend om gehesen te worden en goede huisvaders pronkten met hunne Fortisaandelen.
Ter zake nu. De eerste tussenstop van drie Nerorockhaltes: Sébi Lee & the Flatfoot Monkey. Een festijn voor al wie een zwak heeft voor te lange groepsnamen. Musicaal was dat ook best te verdragen. Hun klanken wisten bij wijle zelfs de duffe tent te purgeren van de walmen van morsige feestvierders.
