Mano Mundo en stoelen

Gisteren naar Mano Mundo gebold. Veel heb ik daar niet gezien. Van 14u tot 18u heb ik er onder de brandende zon foto’s getrokken van mensen op een buitenmaatse roze stoel. Dat had hier iets mee te maken en de foto’s zullen ook daar verschijnen in de loop van de week.

Succes had de formule het wel. Blijkbaar wil de gemiddelde medemens niet liever dan zich vereeuwigd zien op een magenta gestoelte. Bij deze vijf riep het reusachtige zitvlak heftige reacties op:

Een stoel op Mano Mundo

Een stoel op Mano Mundo

Dat het internet vol rare tiepen zit, is trouwens weer eens bewezen met de onderste foto. Die had ik nog geen minuut upgeload of er waren al 3 comments en 17 views. Om de populariteit van mijn foto’s op te vijzelen heb ik dus meer kussende vrouwen nodig. Genoteerd!

Mannen met baarden

(24/01/08) Dag 9 in Indonesië (4)

De laatste halte in Solo en dan weer naar Bali (en dan weer naar huis). We spreken af met de drie mensen van Jaker PO, nog een redelijk jonge partnerorganisatie die Vredeseilanden helpt opstarten.

Samengevat: ze brengen kennis van verschillende organisaties uit het land samen, organiseren dialogen met overheden, universiteiten en bedrijven, en ze bundelen die evidence om het beleid te verbeteren.

Om niet te lang op het abstracte niveau te blijven hangen, sturen ze ons door naar een kleine organisatie die lid is van het netwerk (en tijd heeft): een groep van 45 families, vandaag vertegenwoordigd door een divers kwartet met – op één uitzondering na – gezichtsbeharing als gemeenschappelijk kenmerk.

Network organisation

De groep behelst zowat de hele internationale gemeenschap: van Indonesiërs over Duitsers, Canadezen, Amerikanen, Britten, Australiërs en ja… zelfs een Belgische familie. Ze behoren voornamelijk tot een begoede middenklasse, met bijna allemaal een ondernemersachtergrond.

Fan zijn ze vooral van de biologische rijst die de boeren van het Boyolali produceren. Vier leden baten ook een restaurant uit, waar ze enkel deze rijst aanbieden aan de klanten, met op de menukaart extra informatie over de herkomst van het product.

Toch ligt hun rol vooral in het advies dat ze kunnen aanleveren vanuit hun verschillende beroepsachtergronden. Met de ervaring die ze hebben in marketing en productontwikkeling, hebben ze zeer zinnige dingen te vertellen als het over verpakking of het vinden van nieuwe nichemarkten gaat. Informatie en kennis die boerengroepen vaak ontberen.

Op het eerste zich zou men dit gezelschap niet verbinden met ngo-werk, maar op hun schaal tonen ze wel hun meerwaarde met gratis advies en mond-aan-mond reclame. Ik hou wel van de informele manier om ideeën los te maken en te leren, al is er zeker nog ruimte voor verbetering,

Tot daar dus mijn reisverslag, dit was officieel de laatste episode. Een strijd waar ik maar liefst drie maanden heb over gedaan. Alzo heb ik drieledige missie van educatie, informatie en ontspanning die ook deze webstek hoog in het vaandel draagt, met zekere voldoening volbracht. Tot genoegen!

Over pijnen en steken

Hoe staat het met mijn sportieve activiteiten, zult u zich ongetwijfeld afvragen na de jubelkreten van twee weken terug. Een legitieme vraag, want het volk heeft recht op die informatie.

Wel, ik heb vandaag andermaal 16 kilometer gelopen. De tijd viel tegen, geef ik toe: wel tien minuten trager dan mijn vorige poging. Maar ik heb excuses om mijn imago te redden. Leest u even mee.

Toen ik deze ochtend de dag aanvatte, werd ik meteen gewaar dat de benen niet goed zaten. Een sportman voelt zoiets, een geoefend lichaam heeft zo zijn knipperlichten. Inderdaad, het fenomeen van de flanellen benen ondermijnde de pilaren van mijn afgetrainde burcht.

Maar houdt zulk ongemak mij tegen? Nee, oh nee. Wij (ikzelf en mijn sportieve ego) vatten derhalve het parcours aan. Met de flanellen benen bleek het uiteindelijk nog allemaal mee te vallen, doch andere ongerieven vulden die leegte. Steken, meer bepaald. En krampen. Pijnlijk en zeer ongelukkig, zeker omdat het de hele eerste ronde van 8 kilometer bleef aanhouden.

Om mijn humeur nog dieper in het moeras te zuigen, viel ook de mp3-speler tijdens kilomter 5 op platte pil. Van zoiets gaat mijn beenhaar uitvallen.

Redenen genoeg dus om te verklaren dat de cadans van mijn beenbewegingen danig stokte. Tussen de twee ronden hield ik dus korstondig halt aan huis ter vervanging van de platte pil en om kracht te putten uit een banaan. Cruciale elementen om de sportieve volta mogelijk te maken.

Maar de straftijd was nog niet voorbij. Routinematig had ik enkele slokken geslurpt van de fles water – mijn mond voelde tenslotte aan als gestoomd woestijnzand. Dat leidde dan weer tot onhoudbare druk op de blaas die om onmiddellijke lozing vroeg. Weer een minuut kwijt. Voor de 20 km door Brussel zal ik een sportpamper dragen om deze stops overbodig te maken.

Met lege blaas en vers opgedane krachten vervolgde ik eindelijk de volgende 8 kilometer. De wederopstanding was helemaal feit. Soepel en zonder enig verval rondde ik de klus af, om uiteindelijk af te klokken op 1u14. Dedju toch!

<propaganda>De lijnen zijn geopend. Sponsor mij en schrijf een vrij te kiezen bedrag over op het Vredeseilanden rekeningnummer 000-0000052-52 met als mededeling: Loop naar Afrika – Jelle Goossens. Bedragen vanaf 30 euro worden u als werkend mens fiscaal beloond!</propaganda>

Wie had dat gedacht

In een dood moment heb ik mij vandaag de laatste beta van Firefox 3 laten aanpraten. Nooit durven denken dat ik nog enthousiast zou kunnen worden van een browser. Waarachtig, een verrukkelijk staaltje software.

Op het eerste zicht lijkt het alsof men een nieuw krachtmonster op het bureau heeft staan. Firefox 3 springt stukken zuiniger om met geheugen, wat een inmens verschil uitmaakt voor wie zijn gevoel voor chaos pleegt door te trekken naar zijn browser en minstens 15 vensters open heeft staan.

Ook complexere AJAX-pagina’s zoals die van Google Reader, Gmail of Google maps werken zoveel vlotter. En dan heb ik het nog niet over die smooth zoom-functie voor de medemens die niet meer kan beschikken over een paar ongeschonden oogbollen, waaronder ikzelf. Alleen spijtig dat de Google Sync extensie nog geen upgrade heeft gekregen, wat inmiddels leidt tot wereldwijde protesten.

Maar ik maak mij geen illusies. Ook tegen 2020 zal waarschijnlijk nog altijd 60% van de gebruikers Internet Explorer 6 consumeren (een browser van, wat is het, zes jaar oud?). Eigenlijk zouden daar lijfstraffen op moeten staan. Webontwikkelaar die zich teut moeten zoeken om websites presentabel te maken onder dat gedrocht, dat moet toch meerdere kosten aan werkuren?