T*kio H*tel

Blijkbaar is er een legioen van stoottroepen dat het Duitse pubergroepje T*kio H*tel (*=o) op alle blogs te lande verdedigt tegen laatdunkende commentaren. Huug heeft nu ook een Hirsi Ali’ke gedaan en zijn vrije woord laten zegevieren. De stakker wordt momenteel virtueel gelyncht.

Ik zou mij er niet aan wagen. Nog eerder zou ik een drieluik aan Mohammed cartoons publiceren.

Het is trouwens zeer merkwaardig om op 23 jaar al een generatiekloof te moeten ervaren bij het lezen van die commentaren, badend in alternatieve spellingswijzes en grensverleggend hoofdletter- en leestekengebruik. Neen, een mens zou niet zeggen dat de helft van de Vlaamse begroting naar onderwijs gaat.

Enfin, aan al die stoute meneren die kwaad schrijven over onze favoriete groep: T*kio H*tel roeelzzz pokkehardt!!!! Is de BEST^^!!! xD OMG ge zijdt gewoon jalours !!!!!

Krachtige signalen

Ik woon dus in Overijse en dat wordt door onafhankelijke VN-waarnemers zo een beetje gezien als de gazastrook van België. De dagelijkse gewapende confrontaties tussen verschillende taalgemeenschappen maken dat onze vrouwen en kinderen zich niet meer vrij op straat kunnen begeven zonder de vrees voor hun fysieke integriteit.

Gelukkig staat volgende motie op de agenda van komende gemeenteraad:

Vandalisme of Belgicisme

“Iedere opstoot van de patriottische driekleur moet blijkbaar gepaard gaan met provocatie en vandalisme. Eens te meer moeten we vaststellen dat de agitatie uit dezelfde hoek komt. Dat naarmate het respect voor de Vlaamse gemeenschap daalt, de honger naar diens grondgebied vergroot.

Hoe anders moeten we het haast dagelijkse vandalisme te Overijse interpreteren waarbij verkeerspalen worden overschilderd, straatnaamborden worden overplakt en beschadigd.

Het gemeentebestuur heeft kunnen vaststellen dat het betreffende materiaal bestaat uit Belgisch nationale symbolen waarmee officiële infrastructuur onherkenbaar wordt gemaakt. De verantwoordelijken werden geïdentificeerd en zullen voor de kosten verantwoordelijk worden gesteld. Evenzeer is het belastingreglement op het sluikplakken van toepassing.

De Raad wordt uitgenodigd volgende oproep te stellen:

BESLUIT:

Artikel 1- De gemeenteraad veroordeelt deze daden waarop de gemeentelijke straatnaamborden en publiek eigendom op provocerende wijze wordt ontsierd en beklad.

Art. 2- De ontkenning, door dergelijke acties, van de huidige grondwettelijke federale staatstructuur en zijn wettelijke en geografische afbakening wordt veroordeeld. Extra territorialiteitsverzuchtingen van andere gemeenschappen worden bij deze afgewezen.”

Dient het nog gezegd? Neen, het dient niet meer gezegd! Jaagt het franskiljonse geboefte terug in hunne spelonken!

Wie deze historische stemming wil meemaken, moet op 27 november afzakken naar de gemeenteraad van Overijse. Ik dien alvast een motie in voor de volgende gemeenteraad om de diefstal van mijn fiets eerder dit jaar te laten veroordelen. Een niet mis te verstaan signaal, lijkt mij.

Gejank op de tandartsbank

Het humeur is op het moment van schrijven zwaar ongesteld. Mijn muil is gezwollen, ik ben niet in staat om vloeistoffen binnen te houden en een spraakgebrek maakt mijn voorkomen nog minder flaterend. Wijs gerust het bezoek aan de tandarts aan als oorzaak van dit moment van malaise.

Pas op, ik verwijt de goedmenende behandelende arts niks en ik gun ieder zijn recht op arbeidsvreugde, ik heb het alleen niet zo begrepen op het instituut van het jaarlijkse tandartsbezoek. In het kader van de volksgezondheid zal dat ongetwijfeld zijn nut hebben, maar ik kamp nu eenmaal nog met een trauma van in de tweede kleuterklas.

Het was in die dagen dat ik onder dubieuze voorwendselen naar de consultatieruimte werd gelokt. “Dat het allemaal snel voorbij zou zijn” en “dat het allemaal niet zo erg zou zijn”. Teraara (of wat daar ook de correcte spelling van moge zijn). Nadat men een dik halfuur had staan inbeuken op mijn prilgevormde melktanden, heb ik het bij het buitenkomen op een ouderwets janken gezet.

Zo, daarmee beschikt u een beetje over een kader om de gebeurtenissen in het heden te plaatsen. In den beginne zag het er vandaag nochtans allemaal goed uit bij de controle. De ondertanden? Glimmende perfectie. De boventanden? Van ‘t zelfde. Al wilde de deskundige in kwestie zich zekerheid verschaffen middels een radiografie van de linkerkant van mijn speekselgat. De afdruk wees op een microscopisch begin van tandbederf, zoals dat nooit in de volksmond heeft geklonken.

Reden genoeg om over te gaan tot een pre-emptive strike met de injectienaald, de snelle en de trage boor (bij sommige beter bekend als “het treintje”). Résultat des courses: één van die vier kiezen die nog niet dichtgebunkerd was met een laag plombeersel, schittert nu ook onder een zilveren sarcofaag.

Oh ja, ik kreeg ook nog het advies om te gaan flossen. Zal ik daar maar een goed voornemen voor 2008 van maken?