Het land staat in rep en roer. Ik voelde het vanochtend het al bij het ontwaken aan het timbre van de stem van de nieuwslezer. Wat kan dat dan wel geweest zijn? Het vermeende nakende einde van België Een aanstaand nucleair conflict met Iran of Noord-Korea? Of heeft men ontdekt dat het kapsel van Fabiola een ideale buffer is voor CO2-gassen, waardoor de Kyotonorm nu al gehaald is?

Neen!

Ze hadden eten gelegd, jong! Voor de vale gier! Wel 200 kilo! In een weiland! In Ninove!

“Vindt u het een goed idee dat de vale gieren hier te eten krijgen?” Zoals het een rechtstaat van vrije burgers en media betaamt, werd die vraag mij ogenblikkelijk voorgeschoteld langs diverse nieuwssites. Ik heb mij vanzelfsprekend dadelijk in eenzame rust en contemplatie teruggetrokken om het innerlijke debat zijn gang te laten gaan.

Enkele ogenblikken later kan ik u nu mijn conclusie omtrent dit heet gevleugeld hangijzer duiden. Ik ben namelijk van oordeel dat men die beesten niet mag voederen. Dat komt hier ongevraagd en onaangekondigd binnengevlogen en zou dan verwachten dat er onverwijld een gangenmenu geserveerd wordt. Sorry, dat gaat er bij mij niet in.

Als iedereen zo gaat beginnen… Vandaag de vale gier, morgen een batterij Indische olifanten en overmorgen een school Antarctische krill. Geen sprake van. Een one way ticket per C-130 naar hun land van herkomst, dat kunnen ze krijgen!

Zo, eindelijk duidelijke taal. Daar snakt de burger naar.