Op de boerderij

Bioboerderij - Koeien

Voorwaar, er zijn nog boeren! Bijvoorbeeld in Sint-Lievens-Essen, waar Wim De Middeleer een uit de kluiten gewassen biologisch landbouwbedrijf runt.

Enkele jaren terug zei hij de conventionele landbouw vaarwel wegens te veel gezever met chemische derivaten waarvan een hedendaags landbouwer geacht wordt ze te gebruiken. Die 10% lagere productiviteit deert hem niet, want hij kan zijn producten nu voor een hogere prijs verkopen.

Biologisch betekent ook dat de koebeesten op bovenstaande foto een voedselmengeling krijgen van gewassen van de eigen boerderij. En dus geen mengsel op basis van soja uit Brazilli? waar ze maar wat graag een paar honderd hectare regenwoud platgooien om die gewassen te telen en ze vervolgens met CO? rijke transporten tot hier te brengen.

Bioboerderij - Kivuyo

Ik verkeerde voor het bezoek in goed gezelschap van de Tanzaniaan Kivoyo (ik ben er nog niet helemaal uit of dat zijn voor- of achternaam is, maar we nemen gewoon het gemakkelijkste deel).

Deze meneer is voor Vredeseilanden in Tanzania bezig is met advocacy (lobby, zo u wil) en kennismanagement. Gedurende de ganse voormiddag heeft de man als gek staan noteren. Met een beetje slechte wil zou men dit bedrijfsspionage kunnen noemen.

Antimannelijk seksisme

Ik stap deze morgen dus af aan mijn gebruikelijke halte, het Fochplein te Leuven. Ik baan mij een weg richting mijn werkplek in de Blijde Inkomststraat om aldaar de dagelijkse vreugdevolle arbeid aan te vatten. Tijdens die korte tocht werd ik echter op denigrerende wijze bejegend omwille van mijn geslacht.

Aangekomen op het Ladeuzeplein, stel ik vast dat de wekelijkse markt daar plaatsgreep. Dat betekent ware doodsangsten doorstaan terwijl men panisch de trolleys (of hoe noem je die moordkarren die oudere vrouwtjes achter zich aanzwengelen als ware ze een ontsporende locomotief?) ontwijkt.

Word ik daar aangesproken door een dame van middelbare leeftijd met een opzichtig opschrift op haar t-shirt. Dat ze mij een paasei wil aanbieden omdat vrouwen nog altijd minder verdienen dan mannen. “Hafijn”, denk ik bij mijn empathische, evenwel slaapdronken zelf.

Tot ze er fijntjes aan toe voegt dat ze systematisch een klein paasei geven aan mannen en een groot aan de vrouwen. Daar brak mijn klomp toch wel een klein beetje…Dat is je reinste antimannelijk seksisme!

Ongehoord is zoiets, de ene discriminatie wegwerken met de andere. Zo werkt dat niet. Het is niet omdat Yves Leterme en Johan Vandelanotte van West-Vlaanderen komen, dat ze nu ook premier moeten worden.

Ik voel mij dus danig in mijn niet onaardige, edoch nog steeds spreekwoordelijke kruis getast. Ik ga met deze zaak naar mijn syndicaat, het centrum voor gelijke kansen ?n het hof voor de rechten van de mens.

Maar eerst ga ik mijn eigen paasei oppeuzelen plus die drie grotere exemplaren die ik toegeworpen kreeg van vrouwelijke medemensen die hun chocoladen kleinood voornamelijk als een vergiftigd caloriegeschenk zagen.

Boenken en bouncen

Ik heb deze week nog eens mijn investeringsfonds aangesproken. Ten bedrage van 100 euro dan nog wel. En wat koopt men daarvoor? Niet veel, kan ik u zeggen: een stuk plastiek en wat kuisgerief.

De stofperikelen met mijn fotoapparaat had ik reeds eerder uit de doeken gedaan. Bij wijze van krachtdadig optreden ben ik dan ook overgegaan tot de aankoop van een cleaning kit. Dit pretpakket omvat een blaaspeer, sensor swabs en eclips-vloeistof. Boenk, 70 euro armer.

OmnibouncerMijn uitgavendrift was evenwel niet gestild en dus heb ik er ook maar meteen een omnibouncer voor mijn flits bijgelapt. Dat spullement zorgt voor een zachter en beter verspreid flitslicht. Voor dit nietige plastieken kapje staat er 25 euro ingeschreven in mijn beknopte begroting.

De tegenpartij met wie ik deze transactie voltrok, was de internetmarchant geheugenkaart.be. Geen klachten daarover: maandag besteld, dinsdag geleverd. Nu nog een moderner ogende site waarvan het menu niet loopt te flashen in Firefox en we staan weer een stapje dichter bij de ideale wereld.

Het Belgisch Internet Register

Er doen weer brieven de ronde van het Belgisch Internet Register. Het betreft een crapuleuze vorm van reclamemailing waarbij eigenaars van Belgische domeinnamen worden aangeschreven om te adverteren in dat fameuze Belgisch Internet Register. Daarvoor moet men gewoon even een formuliertje invullen met een paar zoekwoorden en terug sturen naar… Duitsland jawel.

Toch maar niet doen dus, want de kleine lettertjes maken je 2.574 euro lichter over een periode van drie jaar. Het ziet er allemaal zo onschuldig uit en op het eerste zicht denk je dat het een vraag is van een organisatie ? la dns.be. Het scheelde niet veel of enkele nog niet verdorven mensen uit mijn omgeving hadden het vlaggen.

De “Deutscher Adressdienst” is met haar brievenactie niet aan haar proefstuk toe. Het schijnt een internationaal en jaarlijk weerkerend fenomeen te zijn, zo leert een vlugge goegel.

Hoe kan zoiets blijven bestaan, vraag ik mij dan af in een onbewaakt moment van luciditeit. Ik kan mij moeilijk inbeelden dat zoiets past binnen de consumentenwetten van het soevereine Belgische volk. Hup Albert, doe daar iets aan! Allen weerom verenigt tegen de strapatsen van den Duitsch!