Miskoop

Ik geef het toe: mijn consumentale lusten hebben mij vandaag tot een miskoop gedreven. Maar alvorens u internationale hulpacties op het getouw zet om mij te hulp te schieten, graag eerst een geruststelling: de geleden schade beperkt zich tot het symbolische bedrag van 1 euro.

De koop omvat ear-hoofdtelefonen (dixit de verpakking) van Chinese makelij, die zich en masse in een vergaarbak van den Blokker aandienden. “Solden: 1 euro” hing er in triomfantelijke letters boven. “Bocht”, zo zei mijn rationele innerlijke zelf spontaan. Maar gelijktijdig nam mijn sterk ontwikkelde vrouwelijke kant de bovenhand in de inwendige discussie. Voor ik het wist stond ik aan de kassa.

Zoals u kunt zien, ontbreekt het niet aan verpakking. Vol verwachting scheurde ik dan ook – wachtend op de bus – de verpakking open om mijn vers vergaard bezit uit te testen. Ik bespaar u de details aangaande mijn strijd met die plastieken sarcofaag, maar toch deze waarschuwing: pas in hemelsnaam op met die scherpe randen! Daar kan men een varken mee kelen.

Enfin, ondertussen bevond ik mij reeds in de bus, klaar om mijn hoofdtelefoon in te pluggen voor een streepje muziek. En dat is het moment waarop de ontgoocheling eenzelfde effect had op mijn humeur als een landende kassei in een serreruit. Want wat ik hoorde was wel herkenbaar qua melodie, maar het geluid bleek gezuiverd van elke bastoon.

Onder een binnensmonds “godverdomme” propte ik de hele handel in mijn rugzak. Door de lichte irritatie met betrekking tot dit voorval, gebeurde dat op redelijk ontstuimige wijze, waardoor mijn buurman – eveneens van Aziatische makelij – verstoord opkeek van zijn magazine. Ik heb mij ingehouden. Je mag ten slotte geen ganse bevolkingsgroep verantwoordelijk stellen voor de wandaden van enkelen.

Ik heb het ondertussen allemaal met mijn mental coach doorgepraat en ik besef ten zeerte dat het hier om een niet goed te praten impulsaankoop ging. Maar toch wil u de vraag stellen: hoe kan het dat zoiets maar 1 euro kost? Zoveel materiaal dat van China naar hier moet getransporteerd worden om hier vervolgens in een afvalverbrandingsoven te verdwijnen… Denk daar maar eens over na in uw warme bedje!

Briefje aan Dré

Liefste Andr? Flahaut,

De site van onze gevreesde vaderlandse krijgsmacht is nu al bijna twee dagen offline wegens cybercriminaliteit van Turkse origine. Je ziet, het is geenszins een oplossing om buitenlandse criminelen naar hun land van oorsprong te verschepen. Overal geraak je dezer dagen op Internet.

Maar waarom duurt het allemaal zo lang, beste Dr?? Op twee dagen moet je toch een oplossing vinden om de website terug online te krijgen? Of is er een prinselijke schavuit gaan lopen met de webserver en moet er eerst nog een kazerne op de immobili?nmarkt gebracht worden eer een vervangend exemplaar kan aangekocht worden?

Ik wil me niet opdringen, maar in de tussentijd kun je de webstek van ‘s lands trots misschien op een kosteloze webhost parkeren? Keuze genoeg, Tripod, Awardspace,…Ikzelf bezig Freehostia. En ja, die gaat ook wel eens offline, maar geen twee dagen aan ??n stuk.

Geen dank.

Steriliseren. Allemaal. En verplicht!

Een mens moet iets over hebben voor een betere wereld. Vandaag bestond de werkdag voornamelijk uit verkopen voor de Vredeseilandencampagne. Daartoe heb ik vier uur doorgebracht in het voorgeborchte van twee Colruytvestingen te Leuven. En daar maakt een mens wat mee.

Vooreerst kom je in aanraking met barre leefomstandigheden. Want hoewel de temperaturen aan de milde kant zijn, toch is zo een inkomhal van een warenhuis een onwaarschijnlijk tochtgat, waar warme en koude luchtlagen elkaar afwisselen op het ritme van de automatische deuren. De vrees voor een escalerende snotvalling is vanuit die optiek niet onterecht.

Ten tweede kom je nog eens onder de mensen en leg je derhalve de vinger aan de pols van de Vlaamse samenleving. Hartverwarmend, die ontmoetingen met vrijgevige, ge?nteresseerde mensen. Veelal gezinnen met jonge kinderen, waarbij die laatsten dan pers? een set van die nutteloze plastieken mannekes willen kopen, omdat ze dat gezien hebben op tv. Of adolescente koppeltjes die nog geloven in elkanders onvoorwaardelijke liefde (al verwijzen ze je voor de betaling steevast naar elkaar door).

Maar h?t moment van de dag was toch die ontmoeting met een vrouw op leeftijd die op geen vijftien seconden een oplossing wist te formuleren voor de tot nog toe complex geachte derdewereldproblematiek.

Mevrouw was formeel: ze moesten daar allemaal stoppen met kinderen te kopen! En alle mannen moeten zich laten steriliseren. En neen, niet van willen, maar van moeten!

Zo, dat is dan ook weer gezegd. Mooi dat die oude, haast vergeten recepten van Duitse visionairen uit de jaren ’30 weer tot hun recht kunnen komen. Drie hiep hiepjes voor dit restproduct van het recht op vrije meningsuiting! Want anders had ik nu bitter weinig om over te schrijven…